หลูเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าหนักๆ ท่ามกลางรอยยิ้มที่แข็งทื่อของเขา
เซ่าเอินฉือตอนนี้สภาพจิตใจพังทลายสนิท
เขาขมวดคิ้ว มุมปากกดลง สีหน้าไร้ซึ่งความสุข:“มีแค่เราสองคนเหรอ?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปากล่าง มองเด็กหนุ่มที่สิ้นหวัง แล้วเสริม:“ในภารกิจยังมีชิวปั๋วเหย่อีกคน”
“ไม่มีหานซือยู่กับเฮ่อจี้หรันเหรอ?!”
ดวงตาของเซ่าเอินฉือเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย จับประเด็นสำคัญถามต่อ
หลูเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้าเบาๆ ในสายตาที่แทบจะพังทลายของเด็กหนุ่ม:“ภารกิจไม่มีพวกเขา”
เซ่าเอินฉือ:“...”
ชั่วครู่ เขาเงียบไปขมวดคิ้ว คล้ายกำลังคิดแผนยุทธศาสตร์สำคัญ พอเงยหน้าขึ้นมา ในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับแฝงประกายเจ้าเล่ห์
ภารกิจที่น่าอายขนาดนี้ จะให้เขาอายคนเดียวไม่ได้
เด็กหนุ่มวางมือทั้งสองบนไหล่ของหญิงสาว ลดเสียงลงเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มบางๆ:“ที่รัก ภารกิจนี้อายจนอยากเอาหน้าฝังดิน เต้นสามคนมันน่าอายเกินไป ถ้าคนเยอะๆ ช่วยกันทำ ความอายมันจะถูกแบ่งออกไป กลับไม่อายเท่าไหร่”
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่ค่อยเข้าใจความหมายของประโยคนี้ ทันทีที่ยังไม่ทันถาม เซ่าเอินฉือก็ก้มลงจูบที่หน้าผากเธอหนึ่งที หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรเข้าสายกลุ่มสามคนที่เพิ่งสร้างไม่นาน