บนโต๊ะอาหาร เซ่าเอินฉือทำอาหารที่เธอชอบเต็มโต๊ะ
เขาค่อย ๆ เลื่อนขนมเค้กชาอู่หลงพีชขาวที่เพิ่งทำเสร็จไปตรงหน้าหลูเสี่ยวเสี่ยว แล้วเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงมีความไม่มั่นใจเล็กน้อย: "ฉันทำขนมเป็นครั้งแรก ควบคุมรสชาติและความหวานไม่ค่อยได้ เธอลองชิมดู ถ้าไม่อร่อย ครั้งหน้าฉันจะทำใหม่"
หลูเสี่ยวเสี่ยวอารมณ์ยังจมอยู่กับคำพูดเมื่อกี้ของ 037
เขาทำอาหารตั้งแต่หกขวบ ทำไม่เป็นก็ถูกทำโทษ ก้าวเข้าห้องครัวทีไรก็ต้องนึกถึงอดีตที่เลวร้ายเหล่านั้น
เธอก้มมองเค้กชาอู่หลงพีชขาวตรงหน้า ตักหนึ่งช้อนเข้าปาก เค้กละลายบนปลายลิ้น ทั้งที่รสชาติมันหวาน แต่ตอนกลืนลงไป กลับเหมือนกลืนสะเดาชิ้นเล็ก ๆ ขมขื่นจนบอกไม่ถูก
เซ่าเอินฉือเห็นเธอถือช้อนนิ่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าแบบกินไม่ลง ก็คิดว่าเป็นเพราะเขาทำไม่อร่อย
เขารีบยื่นมือออกไป ฝ่ามือกว้างวางไว้ตรงปากเธอ เสียงเบา: "ไม่อร่อยก็บ้วนออกมา ไม่ต้องฝืนตัวเองเพื่อฉัน"
หลูเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้า พยายามกลืนเค้กในปากลงไป ตอนเงยหน้าขึ้นดวงตาก็แดงก่ำแล้ว
เธอสูดจมูกเบา ๆ เสียงอู้อี้: "อร่อย แต่ครั้งหน้าไม่ต้องทำกับข้าวให้ฉันอีก ฉันไม่อยากให้เธอลำบากขนาดนี้"
เซ่าเอินฉือได้ยิน แขนก็โอบเอวเธอโดยธรรมชาติ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน
หางตามีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ พูดเสียงขี้เกียจ: "แบบนั้นไม่ได้นะ ผู้ชายบ้านหลูของเธอต้องทำงานบ้านทุกคน ฉันจะแต่งงานกับเธอเข้าบ้าน จะแพ้ได้ยังไง"