ตีสามกว่า
ไฟในห้องยังสว่างอยู่ เซ่าเอินฉือเพิ่งเขียนรายงานตรวจสอบความผิดเสร็จ ยาวกว่าห้าพันตัวอักษร ลายมือเป็นระเบียบชัดเจน ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการเขียนแบบขอไปที
เขากระดิกข้อมือคลายเมื่อย หันกลับไปก็พบว่าหญิงสาวบนเตียงขดตัวหลับไปแล้วเมื่อไหร่ไม่รู้ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยเผยให้เห็นฟันขาวละเอียด ใบหน้าเล็กนุ่มนิ่มดูไร้เดียงสาน่ารัก
เซ่าเอินฉือย่อฝีเท้าให้เบาลง ย่อตัวลงข้างเตียง ร่างสูงใหญ่ก้มลง จ้องมองใบหน้าด้านข้างที่งดงามของเธอด้วยดวงตาสีดำสนิทที่ลุ่มลึก ความรักในแววตาแทบจะล้นออกมา
“หลูเสี่ยวเสี่ยว เธอใจกล้าจริงๆ นะ” เขาพึมพำ น้ำเสียงมีทั้งความขัดใจและกลั้นยิ้ม “คิดว่าฉันเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ หรือไง?”
พูดจบก็ก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ชวนเคลิบเคลิ้ม “ราตรีสวัสดิ์ ที่รัก”
คืนนี้หลูเสี่ยวเสี่ยวหลับไม่สนิท ตกอยู่ในฝันร้ายที่สมจริงราวกับเรื่องจริง
เธอฝันถึงสถานที่ที่ได้พบกับเซ่าเอินฉือวัยสิบสามปีเป็นครั้งแรก
หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า กลางทะเลสาบมีชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ ใส่เสื้อผ้าบางเฉียบ ผอมจนเหลือเพียงซี่โครง ผมขาวหงอกปลิววายตามลม
หลูเสี่ยวเสี่ยวมองไม่ชัดว่าชายชราคนนั้นคือใคร เธอฝ่าลมและหิมะ พยายามวิ่งไปข้างหน้าเพื่อคว้าแขนของเขาไว้ หยุดยั้งไม่ให้เขาคิดสั้น
แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหนก็เอื้อมไม่ถึง มีเพียงได้แต่มองดูชายชราค่อยๆ จมลงสู่ก้นทะเลสาบ
หลูเสี่ยวเสี่ยวอยากตะโกนเรียกเขา แต่ในลำคอกลับไม่มีเสียงใดๆ ออกมา จนกระทั่งมองเห็นใบหน้าของชายชราในทะเลสาบได้อย่างชัดเจน หัวใจก็หดเกร็งอย่างแรง
เซ่าเอินฉือที่รอความตายอย่างเงียบงันในทะเลสาบลึก ราวกับมองเห็นเธอ เขาลืมตาขึ้น ดวงตาที่แช่อยู่ในน้ำจนแดงก่ำ ริมฝีปากสีซีดไร้เลือดขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังพูดว่า
เสี่ยวเสี่ยว...ในที่สุดเธอก็มาช่วยฉันแล้วเหรอ...
หัวใจของหลูเสี่ยวเสี่ยวราวกับถูกมีดน้ำแข็งนับหมื่นเล่มแทงทะลุ เจ็บปวดจนหายใจแทบไม่ออก