ชิวปั๋วเหย่ไม่รู้สึกกดดันเลยสักนิด ก้มหน้าส่งข้อความถึงหลูเสี่ยวเสี่ยว: [ฉันช่วยเธอทำภารกิจให้ก็ได้ แต่เซ่าเอินฉือกลับประเทศมาคิดบัญชีกับฉันแน่ เธอต้องช่วยกันฉันไว้หน่อย]
หลูเสี่ยวเสี่ยวเคี้ยวกุ้งอยู่ในปาก พิมพ์ตอบด้วยมือเดียว: [ได้]
เธอคิดอยู่นิดหน่อย แล้วพิมพ์เสริมอีกหนึ่งประโยค: [ภารกิจที่ 45: ชวนหานซือยู่กับเฮ่อจี้หรันไปดื่มที่บาร์ ล่อศัตรูหัวใจให้โผล่มา ตอนนั้นคงต้องให้เธอช่วยฉันหน่อย]
ชิวปั๋วเหย่วางกุ้งที่แกะไว้ให้เมิ่งยวน ก้มตามองหน้าจอ คิ้วขมวดเล็กน้อย พิมพ์ตอบ: [ได้ คราวก่อนเพราะเหอซีควบคุมอารมณ์ไม่ได้ คราวนี้ฉันจะช่วยเธอห้ามปรามให้แน่ๆ]
เมิ่งยวนเหลือบเห็นทั้งคู่ก้มหน้าพิมพ์ข้อความ คิดว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับชาติที่แล้วแน่นอน เธอไม่ถามอะไร เพียงแค่ใช้ตะเกียบคีบเนื้อหอยหวานชิ้นหนึ่งใส่ชามให้หลูเสี่ยวเสี่ยว
ชิวปั๋วเหย่เงยหน้ามองภรรยาตัวเองค่อยๆ เอาอาหารใส่ชามให้เพื่อนสนิท ก็รู้สึกหึงขึ้นมา น้ำเสียงแฝงความน้อยใจเล็กน้อย: “แฟนเธอแกะกุ้งให้ทั้งชาม มือแทบด้าน ยังไม่คิดจะป้อนฉันบ้างเลยเหรอ?”
เมิ่งยวนปัดแก้ม ทำหน้ามุ่ยๆ แล้วก็คีบหอยชิ้นหนึ่งใส่ชามเขาให้