หลังได้ยินคำถามย้อนกลับเชิงหยอกเย้าที่แฝงรอยยิ้มจากปลายสาย ใบหน้าทั้งใบของหลูเสี่ยวเสี่ยวก็ร้อนผ่าว แทบจะไหม้อยู่แล้ว
เธอกลั้นเสียงกรีดร้องแบบมาร์มอตที่เกือบหลุดออกจากลำคอกลับลงไป กว่าจะปรับลมหายใจให้สงบได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “037 เซ่าเอินฉือกลายเป็นคนลามกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนเขาไม่เป็นแบบนี้นะ...”
ร่างหมีน้อยของ 037 ปรากฏขึ้นบนโต๊ะหนังสือ มือสั้นทั้งสองข้างกอดพุงกลมป้อมไว้ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “เสี่ยวเสี่ยว แบบนี้ไม่ดีหรือไง ต่อไปถ้าพวกเธอคบกัน ชีวิตจะต้องหวานชื่นแค่ไหนกัน”
จู่ ๆ เธอก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก้มมองรูปหน้าท้องที่ยังไม่ได้ปิดบนหน้าจอโทรศัพท์ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “ถ้าฉันตายอีกครั้งล่ะ ฆาตกรยังหาไม่เจอเลย แล้วเซ่าเอินฉือของเธอจะทำยังไง”
นาน ๆ ที 037 จะเก็บสีหน้าทะเล้นลง “ตอนนี้ฆาตกรจะยังไม่ลงมือกับเธอ รอให้เธอทำภารกิจครบ 70 อย่าง ก็สามารถสารภาพกับเซ่าเอินฉือได้ เขาจะปกป้องเธอเอง”
“ทำไมฆาตกรถึงต้องฆ่าฉัน” หลูเสี่ยวเสี่ยวนั่งห้อยขาอยู่ริมเตียง “จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าแรงจูงใจคืออะไร”
037 ไม่ได้ตอบคำถามนี้ของเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนกลับไปเป็นทางการทันที: [ภารกิจที่ 44: ให้เฮ่อจี้หรันช่วยผูกเชือกรองเท้าให้ตัวเอง แล้วโพสต์ลงโซเชียลให้คู่แค้นโมโหตาย นับถอยหลัง 17 ชั่วโมง 30 นาที]
หลูเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจ “ภารกิจนี้จะจบลงเมื่อไหร่กัน เซ่าเอินฉือยิ่งอยู่ยิ่งเอาใจยากขึ้นทุกที”
“ฉันก็หวังว่าจะจบเร็ว ๆ เหมือนกัน!” 037 พูดอย่างกระฟัดกระเฟียด “ทุกครั้งที่เห็นเธออยู่กับพวกเขาตามลำพัง ฉันก็หงุดหงิดจนไฟลุก”
เธอหรี่ตา พลางมอง 037 ตั้งแต่หัวจดเท้า “ความขี้หึงของเธอเหมือนเซ่าเอินฉือไม่มีผิด หรือว่าเธอจะเป็นเซ่าเอินฉือจากอดีตชาติจริง ๆ”