ยังไม่ทันที่หลูเสี่ยวเสี่ยวจะระงับอารมณ์ได้ ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
นี่คือวันที่เธอจำได้แม่นที่สุด วันเกิดของเซ่าเอินฉือ เทอมสองปีสาม
ในห้องส่วนตัวที่เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงเพลง เซ่าเอินฉือถูกรายล้อมด้วยผู้คนมากมาย
หร่วนชิงเหยียนสวมชุดเดรสสีขาว เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม มือถือเค้กชิ้นงาม
เธอเดินไปตรงหน้าเซ่าเอินฉือ วางเค้กลงบนโต๊ะ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน: “นี่คือสิ่งที่เสี่ยวเสี่ยวฝากให้ฉันส่งให้เธอ สุขสันต์วันเกิดนะ”
สายตาของเซ่าเอินฉือหยุดอยู่ที่เค้กก้อนนั้น ความเย็นชาบนใบหน้าลดลงเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองหร่วนชิงเหยียน เสียงทุ้มต่ำเอ่ย: “เธอให้เธอส่งมา?”
หร่วนชิงเหยียนพยักหน้า รอยยิ้มสดใส
เซ่าเอินฉือนิ่งเงียบไปสองวินาที แล้วหยิบมีดและส้อม หั่นเค้กชิ้นหนึ่งเข้าปาก
หร่วนชิงเหยียนเป็นเพื่อนสนิทของหลูเสี่ยวเสี่ยว การที่เขายอมให้เธอร่วมงานวันเกิด ก็เพียงอยากได้ยินเรื่องของหลูเสี่ยวเสี่ยวจากปากเธอเท่านั้น
แต่เค้กชิ้นนั้นเข้าปากยังไม่ถึงห้านาที สีหน้าของเซ่าเอินฉือก็เปลี่ยนไป
ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่ขมับ แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงผิดปกติ ดวงตาพร่ามัวมืดลง
หร่วนชิงเหยียนติดสินบนคนในห้องส่วนตัว ให้พาเขาไปยังโรงแรมที่จองไว้ล่วงหน้า
ประตูปิดลงในชั่วขณะนั้น ดวงตาของเซ่าเอินฉือจ้องเขม็งไปที่หร่วนชิงเหยียนอย่างโหดร้าย ใช้มือบีบคอเธอ: “เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง ถึงกล้าใส่ยาในเค้ก?!”
หร่วนชิงเหยียนไม่คิดว่ายาจะแรงขนาดนี้ แต่เขายังมีสติอยู่ ตกใจจนสีหน้าซีดเผือด เสียงสั่น: “เสี่ยวเสี่ยวให้ฉันทำอย่างนี้... เธออยากให้เราได้กัน เธอบอกว่าหานซือยู่ยังคิดมากเรื่องเธออยู่ ถ้าเธอกับฉันคบกัน เธอก็จะได้สบายใจไปอยู่กับหานซือยู่...”
รูม่านตาของเซ่าเอินฉือหดเกร็ง เขาหันข้างทุบแจกันกระจกแตกกระจาย
เขากำเศษกระจกคมๆ ชิ้นหนึ่ง กรีดลงบนแขนของตัวเองอย่างแรง เลือดไหลทะลักออกมา ไหลลงมาตามผิวสีขาวซีดเป็นทางยาว
ความเจ็บปวดทำให้รูม่านตาที่พร่าเลือนกลับมามองเห็นชัดอีกครั้ง เขากัดฟันกรามกดหร่วนชิงเหยียนไว้กับผนัง เสียงเย็นชาดุ: “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อคำโกหกของเธอหรือไง?”