หลูเสี่ยวเสี่ยวลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องของเซ่าเอินฉือ
เธอคุกเข่าอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ น้ำตาไหลราวกับสายไข่มุกที่ขาด ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก ทุกคำพูดสั่นเครือปนสะอื้น: “ทำไมตอนนั้นฉันไม่กล้าพูดความเข้าใจผิดกับเขาให้ชัดเจนต่อหน้า…… ทำไมต้องโกรธเคือง…… ทำไมต้องพูดจาร้ายๆ ใส่เขา……”
พูดมาถึงตอนท้าย เสียงของหลูเสี่ยวเสี่ยวแหบแห้งจนแทบไม่เป็นคำพูด เหลือเพียงเสียงสะอื้นเป็นช่วงๆ
เธอกุมอกตัวเอง นิ้วกดแน่นจนซีดขาว ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังถูกเฉือนออกทีละชิ้น เจ็บปวดจนทั้งตัวงอเป็นลูกโลก
037 ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น มือเล็กๆ ของมันทาบลงบนแก้มเธอ เก้ๆ กังๆ เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า น้ำเสียงอบอุ่นผิดปกติ: “เสี่ยวเสี่ยวไม่ร้องไห้นะ อย่าร้องไห้ อดีตชาติมีความเข้าใจผิดมากมาย เธอไม่ผิด ผิดคือคนที่ชอบกลั่นแกล้ง และก็โทษเซ่าเอินฉือเองด้วย ถ้าเขากล้าขึ้นอีกหน่อย กล้าจีบเธออย่างเปิดเผยแบบหานซือยู่ บางทีพวกเธออาจมีตอนจบที่ดีก็ได้”
ขนตาของหลูเสี่ยวเสี่ยวเปียกโชก เส้นผมสองสามเส้นติดอยู่บนแก้มที่ยังมีคราบน้ำตา เธอเงยหน้าขึ้นมองมันด้วยเปลือกตาที่บวมแดง: “แต่ฉันยังไม่เข้าใจเลย ทำไมเธอถึงเปลี่ยนจากตุ๊กตาเป็นระบบได้?”
มือที่ 037 ใช้เช็ดน้ำตาให้เธอชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตากลมๆ สีดำเหมือนเม็ดถั่วกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง มันเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะกลับมามีน้ำเสียงปกติ: “เรื่องนี้ตอนนี้ฉันยังบอกเธอไม่ได้ เสี่ยวเสี่ยว เธอต้องทำภารกิจให้ครบ 100 อย่าง ตอนนั้นฉันจะบอกเธอทุกอย่างเอง”
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู ค่อยๆ ใกล้เข้ามา 037 รีบชักมือกลับ หายวับไปในพริบตา
เซ่าเอินฉือเคาะประตู เห็นอีกฝ่ายไม่ตอบสนอง จึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “เสี่ยวเสี่ยว ฉันเข้าไปนะ”