ลั่วซีเช่อยืนอยู่ที่หน้าประตู สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายตารางขาวดำหลวมๆ คลุมตัว ย้อมผมสีเงินสะดุดตาจนเกินไป ปลายเสื้อมีลายกราฟฟิตี้อังกฤษเต็มไปหมด ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยความกบฏและความทะเล้นของวัยรุ่น
สายตาของเขากวาดจากหน้าของหลูเสี่ยวเสี่ยวไปที่รอยจูบที่ไหปลาร้าของเธอซึ่งสะดุดตา และในที่สุดก็หยุดที่มือของเซ่าเอินฉือที่รัดเอวเธอไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความอับอาย เสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ: “พวกเธอคบกันแล้วเหรอ?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะอ้าปากจะอธิบาย แต่เซ่าเอินฉือกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน ไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดแม้แต่น้อย
มุมปากของเขายกยิ้มอย่างยโสโอหัง พร้อมกับอวดอย่างเปิดเผย: “คบกันมานานแล้ว”
พูดจบ มือที่ว่างก็ดันลั่วซีเช่อออกไป แรงไม่มากแต่ท่าทางชัดเจน เงยหน้าขึ้นแล้วพูดเสริมว่า “ขอโทษนะ ขวางแฟนฉันอยู่”
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้พูดอะไรตลอดเวลา แค่หันไปมองเซ่าเอินฉืออย่างเย็นชา แล้วคิดในใจอย่างเงียบๆ: ไอ้เด็กน้อย
ทั้งสองเดินผ่านลั่วซีเช่อเข้าไปในห้องส่วนตัว สายตากว่าสี่สิบคู่หันมามองพร้อมกัน ทุกคนตาโต มองพวกเขาด้วยความตกตะลึง
กู่อินเมี่ยวสวมชุดกระโปรงสั้นสีชมพูสั่งทำพิเศษรัดรูป นั่งอยู่ที่ที่นั่งหลัก แต่พอเห็นภาพนั้นก็รีบลุกขึ้นยืน ขาเก้าอี้ขูดกับพื้นเกิดเสียงดังแกร่ก
เฉียวชิงลี่นั่งอยู่ข้างที่นั่งว่าง สวมเสื้อสีฟ้าอ่อนกับกระโปรงสั้นสีขาว มือสั่นเทา แก้วไวน์แดงตรงหน้าถูกทำคว่ำ เหล้าซึมลงบนผ้าปูโต๊ะ
ฟานเสวี่ยอิ้งนิ่งกว่าเล็กน้อย แต่เมื่อสายตาตกบนรอยจูบที่ไหปลาร้าของหลูเสี่ยวเสี่ยว แววตาก็แวบผ่านความตกใจเล็กน้อย