ในห้องส่วนตัวเงียบสงัดผิดปกติ
เซ่าเอินฉือท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ใช้ตะเกียบกลางคีบซี่โครงหมูตุ๋นน้ำตาลชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของหลูเสี่ยวเสี่ยว
หลูเสี่ยวเสี่ยวกำลังนั่งเอกเขนกอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มอย่างเกียจคร้าน เมื่อเหลือบไปเห็นกู้ยินเหมียวโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เธอก็เผยลักยิ้มน่ารักออกมา เอียงคอมองเซ่าเอินฉือด้วยดวงตาที่เป็นประกายราวดวงดาว แล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า "ร้อนนิดหน่อย ช่วยเป่าให้หน่อยสิ~"
เพื่อนร่วมชั้นมัธยมที่อยู่ในนั้นต่างเบิกตากว้าง: "?!"
หัวหน้าห้องตัวเล็กของพวกเขา ดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคนเมื่อมีความรัก
ลั่วซีเช่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทนไม่ไหวอีกต่อไป ใช้มือเรียวยาวผลักเก้าอี้ออก ขาเก้าอี้ครูดกับพื้นเกิดเสียงดังลากยาว เขาลุกขึ้นยืนสีหน้าเคร่งเครียดพูดว่า "ผมยังมีธุระ ขอตัวก่อน"
เซ่าเอินฉือเหลือบตามองคู่ปรับที่โมโหเดินจากไปด้วยความสะใจ มุมปากยกสูงกว่าเมื่อครู่ เขาทอดตาหยาดเยิ้มยาวเรียวลงเล็กน้อย ใช้ตะเกียบของตัวเองคีบซี่โครงหมูชิ้นนั้นกลับมาจากชาม เป่าลมใส่ไอน้ำร้อน ๆ แล้วส่งเข้าไปใกล้ริมฝีปากของหญิงสาว
หลูเสี่ยวเสี่ยวอ้าปากกัดคำโต แก้มตุ่ย ๆ เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
สายตาของเซ่าเอินฉือหยุดอยู่ที่มุมปากของเธอที่เปื้อนน้ำซอส แววตาคมเข้มขึ้น ความเอ็นดูเจือจางแวบขึ้นในแววตา
วันนี้หลูเสี่ยวเสี่ยว ทำไมน่ารักกว่าเมื่อวานอีกนะ
เล็บของกู้ยินเหมียวเกือบจิกเข้าไปในฝ่ามือ เธอหันหน้าไปทางหน้าต่างอย่างแรง กระจกสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของเธอ
ส่วนเฉียวชิงลี่ที่นั่งอยู่ทางขวาของเซ่าเอินฉือ จมูกของเธอจู่ ๆ ก็รู้สึกจี๊ดขึ้นมา ลำคอแห้งผากจนเจ็บ
ครั้งหนึ่งเธอเคยเรียนคณิตศาสตร์ไม่เก่ง เซ่าเอินฉือจะอาสามาสอนข้อสุดท้ายในข้อสอบให้เธออย่างอดทน เธอคิดว่าเขาคงรู้สึกดีกับเธอด้วย จนวันนี้ถึงได้เข้าใจ ความจริงแล้วเป็นเพราะว่าเขาแอบชอบหลูเสี่ยวเสี่ยว