เซ่าเอินฉือได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน
เขาย่อตัวลงข้างหน้าเสี่ยวผีเฉียว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นยื่นเข้าไปใกล้เธอ ยื่นฝ่ามือที่นิ้วเรียวเรียวงามออกมาโอบเธอเข้าสู่อ้อมกอด อีกมือหนึ่งหยิกแก้มน้อยๆ ที่ยังมีความนุ่มฟูของเด็กอยู่เบาๆ แล้วมุมปากบางๆ ก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย:
"เรียกฉันว่าพ่อหน่อยสิ พ่อจะซื้อขนมให้กิน"
"ป๋าป๊า~" เสี่ยวผีเฉียวโอบคอเซ่าเอินฉือไว้ ซบอกน้อยนุ่มๆ แนบกับไหปลาร้าของเขา แล้วส่งเสียงเรียกอย่างออดอ้อนแบบเด็กๆ
"เสี่ยวผีเฉียว!!!" ชิวปั๋วเหย่ลุกขึ้นจากโซฟา คิ้วหนาขมวดมุ่น เขาก้าวเท้ายาวๆ ตรงเข้าไปหาเซ่าเอินฉือทันที ยื่นมือไปหยิกพุงกลมๆ ของลูกสาว กัดฟันพูดว่า "ฉันต่างหากที่เป็นพ่อแก แล้วทำไมแกชอบเรียกคนอื่นว่าพ่อนักนะ"
เสียงของเมิ่งยวนดังมาจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงเอ็ดตะโร "ชิวปั๋วเหย่ พูดจาจะดีๆ หน่อยสิ เดี๋ยวก็ทำเธอตกใจ"
หลูเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่บนพรม มือยังคงบีบหูกระต่ายตุ๊กตาตัวหนึ่งอยู่
เธอเงยหน้ามองไปที่เซ่าเอินฉือ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเขาอุ้มเด็ก ท่าทางของเขาหมดความเป็นหนุ่มน้อยลงไปมาก กลับเพิ่มความเป็นสามีที่ดีขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ
หลูเสี่ยวเสี่ยววางตุ๊กตาลง ลุกขึ้นเดินเข้าไป อ้อมไปทางด้านหลังของเซ่าเอินฉือ แล้วแกล้งแหย่เสี่ยวผีเฉียวว่า "คืนนี้อยู่ด้วยกันเถอะ ไปนอนกับพ่อคนใหม่คนนี้ดีไหม?"
เด็กสาวดวงตากลมโตเหมือนองุ่นดำกะพริบปริบๆ หันไปมองสีหน้าเคร่งเครียดของชิวปั๋วเหย่ผู้เป็นพ่อแท้ๆ แล้วหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของเซ่าเอินฉืออีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
ชิวปั๋วเหย่โกรธจนข้อนิ้วดังกร็อบแกร็บ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เซ่าเอินฉือทางด้านหลัง เสียงแทบจะเล็ดลอดออกมาทางซอกฟัน "โชคดีที่แกเป็นเพื่อนฉัน ไม่งั้นวันนี้ฉันคงได้ลงไม้ลงมือกับแกจริงๆ"
ที่กล้าให้ลูกสาวสุดที่รักเรียกพ่อได้น่ะ นอกเหนือจากเซ่าเอินฉือแล้ว คงไม่มีคนที่สองอีกแล้ว