ตอนที่ประตูห้องประชุมเปิดออกอีกครั้ง มิยาโมโตะ จิกะยังคงอธิบายความแตกต่างทั่วไปของคนประเภทเจกับพีเมื่อวางแผนเดินทางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ส่วนสมองของโจฮารินว่างเปล่าไปแล้ว เธอได้แต่พยักหน้าอย่างไร้ความรู้สึก
เฮ้อ ฉันเป็นใคร อยู่ที่ไหน แล้วพี่สาวพูดอะไรจ้อกแจ้กไม่หยุดกันนะ?
ไม่งั้นบอกพี่เขาตรง ๆ ไปเลยดีไหมว่าฉันเป็นคนโง่ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้จะจบเมื่อไหร่กันเนี่ย
เมื่อคิม ยุนฮีเห็นคนสองคนในห้อง ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที
“โอ้ พระเจ้า นั่นฮารินไม่ใช่เหรอ?”
เสียงตะโกนทำให้ทั้งคู่สะดุ้งไปตาม ๆ กัน
“ยุนฮี ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเธอ!”
โจฮารินเองก็ตะโกนออกมาด้วยความดีใจเต็มตา
คิม ยุนฮีเคยเข้าร่วมรายการแข่งขันเพื่อเดบิวต์รายการหนึ่งกับเธอ ทั้งคู่สนิทกันมาก
แต่สุดท้ายฮารินได้เดบิวต์สำเร็จ ส่วนคิม ยุนฮีพลาดโอกาสไป หลังจากนั้นก็แทบไม่ได้ติดต่อกันอีก
ไม่คิดเลยว่าฟันเฟืองแห่งโชคชะตาจะหมุนพาให้เธอกับคิม ยุนฮีกลายมาเป็นเพื่อนร่วมวงกัน
คิม ยุนฮีเดินเข้ามาหาไม่กี่ก้าว ก่อนกางแขนโผกอดโจฮารินเต็มอ้อมแขน
“พี่ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน!”
ร่างเล็กของโจฮารินถูกคิม ยุนฮีที่สูงถึง 174 เซนติเมตรกอดจนเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ก่อนจะยิ้มออกมาเช่นกัน
“ยุนฮี ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แถมยังสวยขึ้นด้วย ดูเหมือนพี่สาวมากกว่าฉันอีก”
“ฮิ ๆ พูดเกินไปแล้ว”
คิม ยุนฮีคลายกอดโจฮาริน แล้วหันไปมองมิยาโมโตะ จิกะที่ยืนอยู่ข้าง ๆ