เด็กสาวทั้งห้าคนกำลังคุยกันอย่างออกรส ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้ง
ผู้จัดการสองคนอย่างอีซอนอาและชเวซูอาเดินเข้ามาตามลำดับ ด้านหลังยังมีช่างกล้องอีกสองคนถือกล้องมาด้วย
ถัดจากนั้นเป็นคิมมีซุก คังโดยอน เด็กฝึกงาน และพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงาน
ผู้คนทยอยเดินเข้ามาทีละคน ห้องประชุมที่เดิมกว้างขวางพอสมควรเริ่มแออัดขึ้น
“พี่!” เสิ่นชิงฮวนตาไวเป็นคนแรกที่เห็นคังโดยอน เธอกระโดดหย็องแหย็งพลางโบกมือให้ทันที
ทันทีที่เข้ามา ช่างกล้องทั้งสองก็แยกย้ายไปหามุมคนละมุมอย่างรู้หน้าที่ แล้วเริ่มถ่ายทำ
ส่วนเก้าอี้ในห้องประชุมมีแค่แปดตัว เห็นได้ชัดว่าไม่พอ
โจฮารินกับสมาชิกอีกสี่คนกำลังจะลุกขึ้นสละที่นั่ง แต่ชเวซูอากดไหล่พวกเธอไว้ “นั่งเถอะ พวกพี่ยืนสักพักไม่เป็นไร”
คิมมีซุกก็โบกมือเช่นกัน “ใช่ พวกเธอเป็นตัวเอก นั่งกันเถอะ”
ทั้งห้าคนจึงนั่งอยู่กับที่อย่างเรียบร้อย ส่วนคนอื่น ๆ ยืนคุยกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
โจฮารินกระซิบกับมิยาโมโตะ จิกะที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “คนในบริษัทเยอะกว่าที่ฉันคิดไว้ตั้งเยอะ”
“ฉันก็ตกใจเหมือนกัน” มิยาโมโตะ จิกะลดเสียงลง
“ครั้งก่อนที่มา ที่นี่ยังโล่งอยู่เลย”
“บริษัทโตเร็วเกินไปแล้ว”
“ได้ยินว่าประธานหานักลงทุนมาได้”
ขณะที่ทั้งสองกำลังกระซิบคุยกัน ก็มีเสียงฝีเท้าสองคนดังมาจากหน้าประตู
พัคจองซูกับซูหานเดินเข้ามา
เมื่อเห็นดังนั้น โจฮารินกับสมาชิกอีกสี่คนก็รีบลุกขึ้นพร้อมกัน “สวัสดีค่ะท่านประธาน”