【ข้อควรรู้ก่อนอ่าน】
1. เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งล้วน ๆ ผู้เขียนจินตนาการขึ้นมาเพราะรู้สึกว่าบริษัทของศิลปินที่ตัวเองชอบไร้ประโยชน์เกินไป เป็นงานเขียนที่ปล่อยใจสุด ๆ โดยจะอ้างอิงต้นแบบจากศิลปินที่ผู้เขียนชอบ
2. เน้นไม่มีคู่รัก ไม่ว่าจะตัวเอกหรือสมาชิก ทุกคนมุ่งมั่นกับงานทั้งนั้น
3. ผู้เขียนชอบแนวปั้นคน เลยจะเน้นบรรยายเส้นทางการเติบโตของวง ตั้งแต่เดบิวต์ การคัมแบ็กครั้งแรก ไปจนถึงการคัมแบ็กครั้งต่อ ๆ ไป การแสดง รายการวาไรตี้ กิจกรรมต่าง ๆ ส่วนใครอยากอ่านกระทู้แฟนคลับแซะกันแบบเจ็บ ๆ ก็ต้องบอกว่ามีความแสบอยู่เหมือนกัน
4. ก่อนเดบิวต์จะไม่มีกระทู้ในเว็บบอร์ด แต่หลังเดบิวต์จะเขียนปฏิกิริยาจากคนทั่วไปกับกระทู้แซะ ๆ อยู่บ่อย ๆ คนที่เคยตามศิลปินคงรู้กันดี ผู้เขียนก็ชอบอ่านกระทู้แฟนคลับตีกัน ประชดประชันกันเพื่อความบันเทิงเหมือนกัน เพราะงั้นเรื่องแบบนี้เลี่ยงไม่ได้ จะเขียนถึงหลายประเทศด้วย
5. เรื่องนี้มีศัพท์เฉพาะวงการบันเทิงเกาหลีและคำที่ใช้ในหมู่แฟนคลับเยอะมาก ผู้เขียนจะอธิบายไว้ค่อนข้างละเอียด เพื่อคนที่ไม่เคยอ่านเรื่องวงการบันเทิงเกาหลีด้วย
6. เรื่องนี้จะหยิบเพลงเคป๊อปมาใช้เยอะ และต่อไปก็จะมีเพลงญี่ปุ่นกับเพลงจากฝั่งตะวันตกด้วย
7. บริษัทและวงต่าง ๆ ในโลกคู่ขนานเป็นสิ่งสมมติ
8. มีการกำหนดรายละเอียดขึ้นเองบางอย่าง เพื่อให้ความนิยมและสถานะของแต่ละวงชัดเจนยิ่งขึ้น
เดือนธันวาคม กรุงโซลถึงได้เข้าสู่ฤดูหนาวอย่างแท้จริง
หิมะแรกโปรยปรายลงมาอย่างเงียบเชียบ ถนนการค้าใหญ่ ๆ ประดับไฟระยิบระยับ เตรียมต้อนรับเทศกาลคริสต์มาสที่กำลังจะมาถึง
ถึงตอนนั้นคงครึกครื้นน่าดู
บริษัทบันเทิงซิงหลาน
ภายในห้องทำงานที่มีพนักงานเพียง 4 คน ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด
“โธ่เอ๊ย เด็กฝึกหัดหนีไปหมดแล้ว แม้แต่ผู้จัดการก็ลาออก บริษัทเราจะเจ๊งหรือเปล่าเนี่ย?”
“งั้นพวกเราหนีด้วยไหม?”
“จะหนีไปไหนล่ะ พวกเราก็แค่เด็กฝึกงาน ไม่มีประสบการณ์ บริษัทอื่นจะรับเราเหรอ?”
“ฉันกลับรู้สึกเห็นใจท่านประธานบริษัทนิด ๆ นะ บริษัทเล็ก ๆ นี่ลำบากจริง ๆ”
“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงท่านประธานก็บอกแล้วว่าจะไม่ค้างเงินเดือน งั้นก็ทำงานไปก่อน เผื่อจะมีทางออก”
.....
ห้องทำงานของประธานบริษัท
ซูหานค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ
“เอ๊ะ? ที่นี่ที่ไหน?”
พอมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว เขาก็ถึงกับมึนงงไปหมด
ไม่ถูกสิ!
ที่นี่ไม่ใช่สตูดิโอทำงานเดิมของเขา
แล้วที่นี่ที่ไหนกัน?
ซูหานยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก็มีเสียงเพลงดังมาจากหน้าต่างที่เปิดแง้มอยู่
เสียงกลองหนักแน่นปะปนกับเสียงโห่ร้องดังมาจากอีกฟากของถนน
ซูหานเดินไปที่หน้าต่างโดยไม่รู้ตัว
บนจอแอลอีดีขนาดใหญ่ด้านล่าง มีผู้หญิงสี่คนแต่งหน้าเขียนอายไลเนอร์หนาเตอะจนแทบมองไม่ออกว่าสวยหรือไม่สวย สวมชุดเอวสูงตัวสั้นสีแสบตาเหมือนกันหมด กำลังเต้นท่าที่ดูไม่รู้เรื่องรู้ราว
ด้านล่างมีผู้ชายผู้หญิงโบกแท่งไฟเชียร์ในมือ แต่ละคนตะโกนจนเหมือนพร้อมจะเสียเสียงกันให้ได้
ซูหานเห็นแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
“เดี๋ยวก่อน นี่เต้นอะไรกันเนี่ย มีแค่สี่คนแท้ ๆ ทำไมถึงเต้นออกมาเหมือนมีสี่สีสี่สไตล์ได้?”
“ยังมีคนเลียนแบบลิงชกมวยอีกเหรอ? คุมแขนขาตัวเองยังไม่ได้ ฝีมือระดับนี้เดบิวต์ได้ยังไง?”
“เพลงก็ฟังได้อยู่นะ แต่พอจับคู่กับท่าเต้นแล้วภาพมันชวนตะลึงจนฉันไม่กล้ามองเลย”
“เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ทำไมคำที่หลุดจากปากฉันถึงเป็นภาษาเกาหลีล่ะ?”
แต่ก่อนที่ซูหานจะบ่นจบ ความทรงจำแปลกหน้ามากมายก็ทะลักเข้ามาในสมองอย่างบ้าคลั่ง
หลังจากย่อยความทรงจำเหล่านั้นจนหมด ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
ที่แท้เขาทะลุมิติมาอยู่ในโลกคู่ขนาน
ก่อนทะลุมิติมา ซูหานเป็นผู้กำกับเวทีควบตำแหน่งโปรดิวเซอร์เพลงมือทอง
เขามีประสบการณ์ด้านเวทีมากมาย และเคยผลิตเพลงฮิตออกมาหลายเพลง
ตอนนี้เขากลายเป็นประธานบริษัทบันเทิงขนาดเล็กแห่งหนึ่ง
จากความทรงจำ เจ้าของร่างเดิมเคยบุกเบิกวงการบันเทิงเกาหลีด้วยใจเปี่ยมไฟ แต่สุดท้ายกลับเป็นหนี้หลายหมื่นล้านวอน บริษัทจวนเจ๊งเต็มที
ซูหานพบอย่างรวดเร็วด้วยว่าเคป๊อปในโลกนี้ดูเหมือนจะแตกต่างจากเคป๊อปในความทรงจำของเขาอยู่บ้าง
โลกนี้ก็มีรายการเพลงสามช่องใหญ่เหมือนกัน ได้แก่ รายการเพลงยอดนิยมของเอสบีเอส มิวสิกแบงก์ของเคบีเอส และมิวสิกคอร์ของเอ็มบีซี
งานประกาศรางวัลปลายปีอย่างมามา เอ็มเอ็มเอ และโกลเดนดิสก์ก็ยังมีอยู่
แต่สิ่งที่แตกต่างกันคืออิทธิพล
วงการบันเทิงเกาหลีในโลกนี้มีอิทธิพลไปทั่วโลกมากกว่าโลกเดิมที่เขาเคยอยู่เสียอีก
กระแสเกาหลีแผ่ไปทั่วโลกอย่างแท้จริง
แต่ปัญหาก็อยู่ตรงนี้พอดี
ในฐานะผู้กำกับเวทีและโปรดิวเซอร์เพลงมืออาชีพ ซูหานสังเกตเห็นปรากฏการณ์ชวนเหลือเชื่อได้อย่างรวดเร็ว
อุตสาหกรรมเคป๊อปในโลกนี้พัฒนาเต็มที่แล้ว
แต่ฝีมือการผลิตเวทีกลับตามขนาดของอุตสาหกรรมไม่ทันอย่างเห็นได้ชัด
ยกตัวอย่างเวทีที่เห็นบนจอใหญ่เมื่อครู่นี้
นั่นเป็นเวทีแสดงเพลงของวงเกิร์ลกรุ๊ประดับกลางวงหนึ่ง ซึ่งกำลังได้รับความนิยม
แต่ในสายตาซูหาน เวทีนี้มีปัญหาไปหมดทุกจุด
ตัวเวทีไม่มีฉากประกอบที่ดูดีสักอย่าง ด้านหลังมีแค่จอแอลอีดีเปิดภาพซีจีแล้วก็จบ
ผู้กำกับภาพสลับมุมกล้องตามความรู้สึก บางครั้งถึงกับถ่ายท้ายทอยคนอื่น
เพลงฟังเพราะแต่ไม่ติดหู
เสื้อผ้าหน้าผมล้าสมัย ส่วนท่าเต้นก็ชวนพูดไม่ออก
ถึงอย่างนั้น พอซูหานลองค้นหาความนิยมของเกิร์ลกรุ๊ปวงนี้ในตอนนี้ กลับพบว่าพวกเธอโด่งดังมาก แถมยังมีโอกาสขึ้นไปเป็นวงแถวหน้าได้ด้วย
ซูหานรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อไปหน่อย
ฝีมือระดับนี้ถ้าอยู่ในโลกก่อนของเขา แค่ขึ้นไปถึงระดับสามก็เก่งแล้ว จะเป็นวงแถวหน้าได้ยังไงกัน
ให้ความรู้สึกเหมือนมาตรฐานวงการบันเทิงเกาหลีทั้งวงการตกต่ำลงเป็นพันเท่า แต่ตัวฉันยังเหมือนเดิมไม่มีผิด
ถ้าเป็นแบบนี้ก็หมายความว่าเขาจะทะยานขึ้นได้สบาย ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?
เขาสามารถใช้เพลงฮิตเคป๊อปและระบบการผลิตเวทีจากโลกก่อน มาบดขยี้วงการบันเทิงเกาหลีในโลกนี้ได้
นี่มันการโจมตีจากมิติที่เหนือกว่าอย่างชัด ๆ!
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าวิญญาณของโฮสต์หลอมรวมเสร็จสมบูรณ์แล้ว!】
【ระบบปั้นซูเปอร์สตาร์แถวหน้าครบวงจรผูกมัดสำเร็จ!】
ดวงตาซูหานพลันสว่างวาบ
โอ้พระเจ้า ทำฉันตกใจหมดเลย
คราวนี้ไม่ใช่แค่โจมตีจากมิติที่เหนือกว่า แต่กำลังจะทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดจริง ๆ แล้ว
【ระบบปั้นซูเปอร์สตาร์แถวหน้าครบวงจร】
โฮสต์: ซูหาน
บริษัทในสังกัด: ซิงหลานเอ็นเตอร์เทนเมนต์
ระดับบริษัท: ไร้ชื่อเสียง
เด็กฝึกหัดในสังกัด: 0 คน
พนักงานในสังกัด: 4 คน
สิทธิพิเศษเฉพาะ: รอปลดล็อก
คะแนนปัจจุบัน: 0
【มอบแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่แล้ว!】
【ได้รับโอกาสสุ่มเด็กฝึกหัด 10 ครั้ง】
【ได้รับโอกาสสุ่มพนักงาน 10 ครั้ง】
【ได้รับเงินทุนตั้งต้น 10,000 ล้านวอน โอนเข้าบัญชีส่วนตัวของโฮสต์แล้ว ถูกกฎหมายและเป็นไปตามระเบียบทุกประการ】
【ได้รับ 100 คะแนน】
(เงิน 100 ล้านวอนเท่ากับ 463,000 หยวน อัตราแลกเปลี่ยนเปลี่ยนแปลงทุกวัน รู้คร่าว ๆ ก็พอ)
พอเห็นเงินทุนตั้งต้น 10,000 ล้านวอนในแพ็กเกจของขวัญมือใหม่ ซูหานก็โล่งอกขึ้นมา
เมื่อสองปีก่อน เจ้าของร่างเดิมโชคดีสุด ๆ ถูกลอตเตอรี่ ได้เงินรางวัลเกือบ 1,000 ล้านวอน
ตอนนั้นเป็นช่วงรุ่งเรืองสูงสุดของเกิร์ลกรุ๊ปรุ่นที่สอง เวทีแสดงเพลงทั่วไปก็มียอดชมหลายล้านครั้ง ความสามารถในการเปย์ของแฟนคลับก็เหลือเชื่อ
เจ้าของร่างเดิมเลือดร้อนขึ้นมา คิดว่าธุรกิจนี้ทำเงินง่ายเกินไป จึงทุ่มเงินจดทะเบียนบริษัท เช่าสถานที่ และจ้างคนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ในหัวมีแต่ความคิดว่าตัวเองก็ปั้นวงไอดอลระดับท็อปขึ้นมาได้เหมือนกัน
แต่ผลลัพธ์กลับตบหน้าเขาอย่างแรง
พอไปหาคนทำเพลง อีกฝ่ายได้ยินว่าเป็นบริษัทเล็กที่เพิ่งก่อตั้ง ก็เรียกราคาหนึ่งเพลงถึง 10 ล้านวอน แถมต้องจ่ายล่วงหน้าเต็มจำนวน
ครูสอนเต้นที่มีชื่อเสียงนิดหน่อยก็คิวแน่นไปถึงอีกครึ่งปี ส่วนฝีมือของมือใหม่ก็แย่จนแทบดูไม่ไหว
ส่วนการรับเด็กฝึกหัดกลับมีคนมาสมัคร เพราะในกรุงโซลมีวัยรุ่นที่อยากเป็นไอดอลอยู่มากมาย
แต่เขาดูคนไม่เป็น เด็กหกคนที่เลือกมามีพรสวรรค์ธรรมดา น้ำเสียงไม่มีเอกลักษณ์ พื้นฐานการเต้นก็พอใช้เท่านั้น
ฝึกกันมาหลายเดือนก็ยังถ่ายคลิปคัฟเวอร์ที่ดูดีสักคลิปไม่ได้
(เกร็ดความรู้: แฟนคลับหรือศิลปินนำเพลงต้นฉบับหรือท่าเต้นต้นฉบับมาเลียนแบบ แล้วถ่ายคลิปแสดงใหม่ แบ่งเป็นคัฟเวอร์ร้องเพลงกับคัฟเวอร์เต้น เพื่อแสดงความเคารพต่อต้นฉบับ)
ระหว่างนั้นเจ้าของร่างเดิมไม่เคยคำนวณต้นทุนการฝึกฝนเลย
ค่าที่พักก็ต้องจ่าย ค่าอาหารก็ต้องจ่าย เชิญครูหลาย ๆ คนมาก็ต้องจ่าย ทุกอย่างล้วนเป็นค่าใช้จ่าย
แต่ละเดือนเงินหลายสิบล้านวอนหมดไปเหมือนสายน้ำ ไม่ถึงครึ่งปีเงินรางวัลจากลอตเตอรี่ก็เกลี้ยง
เจ้าของร่างเดิมกัดฟันไปกู้เงินจากธนาคารอีก 2,000 ล้านวอน คิดว่าจะประคองต่อไปอีกหน่อย รอให้เดบิวต์แล้วค่อยถอนทุนคืน
แต่เด็กฝึกหัดมองไม่เห็นความหวัง
เริ่มจากสองคนที่อายุมากหน่อยถอนตัวจากวงการไปทำงานก่อน จากนั้นอีกสี่คนที่เหลือก็แอบติดต่อบริษัทอื่น แล้วหนีไปจนหมดอย่างเงียบเชียบ
แน่นอนว่าที่หนีได้ก็เพราะสัญญาที่เซ็นกันเป็นสัญญาเด็กฝึกหัด ระบุไว้ว่าหากยังไม่ได้เดบิวต์ก็ไม่ต้องชดใช้ค่าใช้จ่ายในการฝึกจำนวนมหาศาล
พนักงานก็ลาออกไปเกือบหมด
ตอนแรกจ้างไว้ 20 คน ตอนนี้เหลือแค่ 4 คน
ฝีมือแบบนี้เรียกได้ว่ามีไพ่ดีอยู่ในมือ แต่เล่นจนพังยับเยิน
แต่ซูหานก็เข้าใจได้เมื่อมองจากมุมของเจ้าของร่างเดิม
ไม่มีประสบการณ์ในวงการ ไม่มีเส้นสายหรือทรัพยากร อาศัยแค่ใจร้อนอย่างเดียวก็ไม่ต่างจากเอาไข่ไปกระแทกหิน
ต่อให้มาตรฐานวงการบันเทิงเกาหลีในโลกนี้ต่ำแค่ไหน ก็ไม่ใช่ที่ที่ใครหน้าไหนจะทำเงินได้ง่าย ๆ
แต่ตอนนี้คนที่รับช่วงต่อคือเขา
พอคิดถึงตรงนี้ ซูหานก็อดดีใจจนเนื้อเต้นไม่ได้
ของขวัญก้อนใหญ่นี้มาถูกเวลาจริง ๆ เขามีประสบการณ์ที่เหนือกว่ายุคนี้อยู่เต็มหัว
แต่ต่อให้แม่ครัวฝีมือดีแค่ไหน หากไม่มีวัตถุดิบก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่มีเงิน ไม่มีเด็กฝึกหัด ไม่มีพนักงาน ต่อให้แผนดีแค่ไหนก็เป็นเพียงวิมานในอากาศ
ตอนนี้พอแพ็กเกจมือใหม่มา ก็เรียกได้ว่ามาช่วยยามคับขันจริง ๆ
“เริ่มสุ่มเด็กฝึกหัดตอนนี้เลย!” ซูหานอดใจรอไม่ไหวแล้ว
【แจ้งเตือน: ระดับศักยภาพของเด็กฝึกหัดที่สุ่มได้มีตั้งแต่เอฟถึงเอส สุ่มแบบสุ่มทั้งหมด ระดับจะส่งผลต่อค่าความสามารถและความเร็วในการเติบโต ขอให้โฮสต์ตัดสินใจอย่างรอบคอบ】
【เด็กฝึกหัดที่สุ่มได้สามารถเลือกชักชวนเข้าร่วมหรือปฏิเสธ หากเลือกชักชวน เด็กฝึกหัดจะเดินทางมาทำสัญญาด้วยตัวเองและจะไม่หนีไปไหน หากเลือกปฏิเสธ จะถือว่าสละผลการสุ่มครั้งนี้】
“ระบบ ผลการสุ่มนี่เชื่อถือได้ไหม?”
【การสุ่มของระบบอ้างอิงจากฐานข้อมูลบุคลากรที่มีอยู่จริง รับรองว่าบุคคลนั้นมีตัวตนจริงและมีศักยภาพตามที่ระบุ ผู้ที่ถูกสุ่มจะเกิดความตั้งใจเดินทางมาสมัครงานที่ซิงหลานเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอง】
ซูหานจิ๊ปาก
ได้ ระบบนี่ก็ไม่สนเหตุผลเลยจริง ๆ
งั้นเขาก็ไม่เกรงใจแล้ว
“เริ่มสุ่มเด็กฝึกหัดหนึ่งครั้งก่อน”