เรื่องของข้าวขึ้นชื่อว่าลดแค้นไม่ได้ เถ้าแก่เลี้ยงคนอย่างไร ใจคนก็เป็นอย่างนั้น ภัยที่แท้จริงคือการทำคุณให้มากเกินไปจนกลายเป็นเวร ฉินเฟิงในชาติที่แล้วเห็นเรื่องแบบนี้มามากเกินพอ
ในฐานะผู้แข็งแกร่งในอนาคต ควรรักษาความลึกลับไว้
วันนี้ เจ้าอาจจะได้เห็นพลังบางอย่างของข้า
แต่พรุ่งนี้ ก็จะเป็นอีกภาพหนึ่ง
เพียงแค่ปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความผูกพันระหว่างผู้แข็งแกร่งและผลประโยชน์ลงในใจลูกน้อง พวกเขาถึงจะยอมจำนนด้วยใจจริง
เมื่อมีแผนในใจ ฉินเฟิงก็โบกมือไปทางซูชิงเหยา: "แต้มพวกนั้น พวกเจ้าเก็บไว้เถอะ"
"อยากแลกอะไรก็ตัดสินใจกันเอง ไม่ต้องมาถามข้า"
"อีกอย่าง ข้าไม่ขาดแคลนแต้มเล็กน้อยของพวกเจ้าหรอก"
เมื่อเห็นพี่ใหญ่สุดเท่ใจกว้างถึงเพียงนี้ ซูชิงเหยาก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง
"อืออือ พี่ใหญ่สุดเท่ พี่ดีกับหนูเกินไปแล้ว หนูจะขอเป็นน้องสาวของพี่ไปตลอดชีวิต"
ซูชิงเหยาแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความซาบซึ้ง
ไม่ใช่แค่ซูชิงเหยาเท่านั้น แม้แต่ซูชิงเสว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากเช่นกัน
นางไม่คิดว่าฉินเฟิงจะใจกว้างได้ถึงเพียงนี้
แต่การเช่นนี้ กลับทำให้เป็นหนี้บุญคุณฉินเฟิงมากยิ่งขึ้นไปอีก
เป็นหนี้บุญคุณฉินเฟิงมากมายขนาดนี้ ซูชิงเสว่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเอาอะไรมาทดแทน
"แต้มพวกนี้ถือเป็นค่าตอบแทนที่เจ้าเก็บหนังสือสกิลพวกนั้นให้ข้าในช่วงสองสามวันนี้ก็แล้วกัน ยังไงหนังสือสกิลติดตัวพวกนั้นก็ไม่ถูก" ฉินเฟิงโบกมือพูด
"พอแล้ว มีอะไรก็ค่อยว่ากันทีหลัง สิ่งที่เจ้าควรทำตอนนี้คือยอมรับภารกิจท้าทายขั้นที่สาม"