ประมาณ 20 นาทีต่อมา
ฉินเฟิงก็จัดการมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนได้หมดทั้งด่านในที่สุด
มองดูค่าคุณสมบัติหลักทั้งห้าบนแผงสถานะของตัวเองที่เพิ่มขึ้นราวหนึ่งร้อยห้าสิบหน่วยอีกครั้ง ฉินเฟิงก็รู้สึกอิ่มเอมใจเป็นอย่างยิ่ง
มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนนี้ ให้ค่าคุณสมบัติที่ค่อนข้างสม่ำเสมอ สำหรับฉินเฟิงแล้ว ที่นี่คือแหล่งฝึกเลเวลชั้นยอดจริง ๆ
"หอบ ๆ ๆ..." กวานชีหายใจหอบหนักแล้ววิ่งน้อย ๆ มาถึงบริเวณใจกลาง
ส่วนซูจิ่วจิ่วยังคงเก็บวัสดุที่ดรอปอยู่
การจัดการบอสระดับราชานี้ ไม่จำเป็นต้องให้หล่อนลงมืออีกแล้ว
หล่อนเพียงต้องออกโรงในช่วงเวลาสำคัญที่สุดเท่านั้น นั่นก็คือการเปิดอุปกรณ์
พอเห็นกวานชีมาถึง ฉินเฟิงก็บอกแผนการของตนให้เขาฟัง
ได้ฟังแล้ว กวานชีสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาชี้ไปที่จมูกตัวเองแล้วเอ่ยถาม
"พี่ชาย ในใจพี่ ฉันมันเลวทรามขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ไม่ใช่..." ฉินเฟิงส่ายหน้า
แต่ในใจกลับเสริมเงียบ ๆ ว่า เลวทรามยิ่งกว่าที่คิดอีก
"เอาเถอะ อย่าเสียเวลาเลย ไปได้"
กวานชี: "ได้เลย!"
พูดจบ ก็ถือมีดคว้านกระดูกเดินไปที่โคนต้นไม้ชีวิตโบราณระดับจักรพรรดิ แล้วฟันลงไปหนึ่งทีอย่างแรง
-1
-1 (เอฟเฟกต์เผาไหม้)
มีดคว้านกระดูกมีเอฟเฟกต์เผาไหม้ติดอยู่ แต่กลับทำลายการป้องกันของต้นไม้ชีวิตโบราณไม่ได้
"วู้ว~" เสียงเฉือนอากาศดังขึ้น ได้เห็นรากไม้ใหญ่เส้นหนึ่งฟาดใส่กวานชีอย่างแรง
เห็นดังนั้น กวานชีก็ขี้เกียจแม้กระทั่งจะหลบ ฉันทำการป้องกันนายไม่ได้ นายก็ทำการป้องกันฉันไม่ได้ งั้นเราสองคนก็เสมอกันก็แล้วกัน