เมื่อวานกลับถึงบ้าน หลี่หงเว่ยก็สั่งคนไปสืบประวัติของกวานชี
ไม่คิดว่ากวานชีจะกลายเป็นเด็กกำพร้า และที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ซูจิ่วจิ่วก็เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน ทำให้หลี่หงเว่ยมีความคิดโลดแล่นมากขึ้น
เด็กกำพร้าดีสิ เด็กกำพร้าควบคุมง่ายกว่า ขอแค่ให้ทรัพยากรอย่างงาม เชื่อว่าพวกเขาไม่มีทางไม่สนใจ
แต่พอเขาเห็นข้อมูลของฉินเฟิง ก็ขมวดค้วนทันที สามคนนี้เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน ออกจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งเดียวกัน หนึ่งในนั้นระดับ SS หนึ่งระดับ S อีกคนระดับ F คนสุดท้ายนี่มันอะไรกัน? ปนอะไรแปลกๆ เข้ามารึเปล่า?
มองดูข้อมูลของฉินเฟิง หลี่หงเว่ยก็มีแผนในใจ
อยากจะดึงดูดสองอัจฉริยะนี้ บางทีอาจเริ่มจากฉินเฟิงก็ได้
ใครว่าเด็กเศรษฐีไม่มีสมอง? ดูสิ หลี่หงเว่ยมีสมองมากโว้ย
เห็นหลี่หงเว่ยไม่มาวุ่นวายอีก กวานชีก็พาซูจิ่วจิ่วย่างก้าวเข้าประตูมิติของดันเจี้ยน ฉินเฟิงตามไปติดๆ
เข้าไปในดันเจี้ยนแล้ว สิ่งที่เห็นคือคริสตัลสีแดงขนาดหนึ่งจ้าง ด้านหน้าของคริสตัลสีแดงนี้มีถนนเส้นตรงทอดยาวไปถึงสุดลูกหูลูกตา
มองฉากที่ดูคุ้นเคยนี้ ฉินเฟิงมีสีหน้าแปลกๆ
“นี่ไม่ใช่โหมดอารีน่าในเกมล่องหนตอนชาติก่อนเหรอ? หรือว่าปกป้องคริสตัล? คริสตัลแตก ล้มเหลว?”
กำลังที่ฉินเฟิงฉงน เสียงกลไกเย็นชาก็ดังขึ้นทันใด
[โปรดเลือกโหมดดันเจี้ยน: ง่าย ยาก ฝันร้าย นรก]
“น่าสนใจ ดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่ยังให้เราเลือกโหมดต่างๆ ได้เองด้วย” ฉินเฟิงมองตัวเลือกสี่โหมดที่ปรากฏตรงหน้า