มองดูเงาหลังของฉินเฟิงที่จากไป สีหน้าหวานหยดของเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะก็หายไปในพริบตา กลับกลายเป็นรอยยิ้มภาคภูมิใจ
"ไม่คิดเลยว่าหลายพันปีผ่านไป ยังจะได้เจอเด็กน้อยน่าสนใจแบบนี้อีก วันข้างหน้าคงมีอะไรให้เล่นอีกมาก"
"ฉินเฟิง หวังว่านายจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ!"
หลังจากหนีออกจากห้องโถงใหญ่ ฉินเฟิงก็ไปตามหากวานชีกับซูจิ่วจิ่ว: "เหล่าชี่ จิ่วเอ๋อร์ พวกเราออกไปกันเถอะ"
"ได้!" ทั้งสองคนพยักหน้ารับคำ
จากนั้น ทั้งสามคนก็ออกจากดันเจี้ยน
หลังจากออกจากดันเจี้ยนเมืองน้ำแข็งนิรันดร์ ฉินเฟิงก็หันไปมองดันเจี้ยน[ป้อมโลหิต]ที่อยู่อีกฝั่งของจัตุรัส
"พี่เฟิง พวกเราไม่เก็บดันเจี้ยนเมืองน้ำแข็งนิรันดร์ต่อแล้วเหรอ?" กวานชีมองฉินเฟิงแล้วถาม
ซูจิ่วจิ่วก็รู้สึกงุนงงเช่นกัน: "พี่เฟิง พี่หญิงน้ำแข็งใจดีขนาดนั้น พวกเราไม่ต้องสู้กับนางก็ได้ชุดระดับตำนานมาหนึ่งชิ้น ฟ้าดินนี้คงไม่มีดันเจี้ยนไหนดีแบบนี้อีกแล้ว"
ฟังซูจิ่วจิ่วพูด ฉินเฟิงรู้สึกเพียงขมับกระตุกตุบ ๆ
นางใจดี?
ดีที่ไหนกัน!
ที่นางดีกับพวกเธอ ทั้งหมดคือการดูดเลือดของฉัน
คิดถึงผู้หญิงคนนั้นทีไร ฉินเฟิงก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เขาไม่รู้ว่าการไปพัวพันกับเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะนั้นถูกต้องหรือไม่
แต่ตอนนี้ ไม่มีทางหันหลังกลับแล้ว
"ไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ ยังไงพวกเราก็ติดอยู่ที่เลเวล 30 ไม่ต้องรีบเลเวลก็ได้ ไปเมืองน้ำแข็งนิรันดร์เมื่อไหร่ก็ได้" ฉินเฟิงไม่คิดจะเล่าเรื่องระหว่างเขากับเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะให้กวานชีกับซูจิ่วจิ่วฟัง