“ฮ่าฮ่าฮ่า... หากข้ามีความสามารถนั้น จะมาทำสัญญากับเจ้าเพื่ออะไร? ควบคุมร่างกายของเจ้าโดยตรงไม่ดีกว่าหรือ?” เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะเอ่ยพลางหัวเราะด้วยความเสียดาย
ให้ตายสิ ข้าบอกแล้วไงว่านังผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดีแน่ ๆ ฉินเฟิงบ่นในใจ
ในเมื่อเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะได้ทำสัญญากับตัวเองแล้ว ก็แสดงว่านางไม่มีพลังเช่นนั้นจริง ๆ
“ยังมีคำถามสุดท้ายอีกข้อ เจ้าทำได้อย่างไรถึงข้ามมิติมาช่วยข้าได้?”
สำหรับคำถามสุดท้ายนี้ ฉินเฟิงสนใจมากกว่าสองข้อแรกเสียอีก
“เหอะๆ! เรื่องนี้มันง่ายมากจริง ๆ นั่นแหละ” เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะหัวเราะเบา ๆ
แล้วนางก็ลุกขึ้นยืน เดินช้า ๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าฉินเฟิง ก้มตัวลง สบตากัน ใบหน้าทั้งสองห่างกันเพียงหนึ่งนิ้ว แม้กระทั่งลมหายใจก็สัมผัสได้
“ก็แบบนี้...”
พูดพลาง บนหน้าผากของเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะก็ปรากฏอักษรรูนลึกลับขึ้นมาหนึ่งอัน
ในวินาทีที่อักษรรูนลึกลับนี้ปรากฏขึ้น ฉินเฟิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความรู้สึกเชื่อมโยงระหว่างตนกับเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น
“นี่คือสัญญา และเป็นสัญญาฉบับแรกที่ข้ากับเจ้าได้ทำไว้ด้วยกัน” เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะชี้นิ้วไปที่อักษรรูนลึกลับกลางคิ้วของตนพร้อมอธิบาย
“เหตุผลที่ข้าตอบตกลงกับเจ้าอย่างง่ายดายตั้งแต่แรก ก็เพียงเพราะต้องการยึดพิกัดอวกาศไว้บนตัวเจ้าเท่านั้น”
“และข้าก็สามารถรับรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของเจ้าได้ผ่านพิกัดนี้”
“เช่นเดียวกัน สัญญานี้ยังมีอีกหนึ่งผล นั่นคือ ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายที่ทำสัญญาอยู่ในอันตราย สัญญานี้จะส่งสัญญาณบอกอีกฝ่าย”
“เมื่อวานนี้ ก็เพราะสัญญานี้ส่งสัญญาณว่าเจ้าตกอยู่ในอันตราย ข้าถึงได้ตามหาเจ้าพบได้อย่างรวดเร็ว”