เห็นรอยยิ้มอันใจดีของผู้อำนวยการอู่ ซูเหม่หยางรู้สึกเพียงขนลุกวาบไปทั้งหลัง
อย่าดูถูกว่าพลังของซูเหม่หยางแข็งแกร่งกว่าผู้อำนวยการอู่
แต่ผู้อำนวยการอู่กลับให้ความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่งแก่ซูเหม่หยาง
ยังไงเสีย ท่านผู้นี้ก็เป็นบุคคลยุคเดียวกับปู่ของตนเองกับผู้อำนวยการเจิ้ง
ไม่ว่าท่านผู้นี้จะซ่อนไพ่ตายอันใดไว้ ในสายตาของซูเหม่หยาง ล้วนเป็นเรื่องสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
เขาจดจำคำประเมินของปู่ตัวเองที่มีต่อผู้อำนวยการอู่ได้เสมอ: หากเจ้านั่งลงพูดคุยกันดีๆ อย่างสงบ เขาก็คืออู่เต๋อ แต่หากพลิกโต๊ะขึ้นเมื่อใดเมื่อนั้นไม่พูดด้วยเหตุผล เขาก็คือคนไร้คุณธรรม สุดท้ายก็ทำได้ทุกอย่าง เป็นได้แค่บ้าไปเลย
ก็เพราะประโยคนี้เอง ที่ทำให้ซูเหม่หยางหวาดระแวงผู้อำนวยการอู่เป็นอย่างมาก
"ท่านอู๋ ท่านพูดเล่นไปแล้ว ข้าจะไปสืบข่าวส่งให้ใครได้อย่างไร ตอนที่ข้ามาที่เมืองชางหลาน ก็เพราะท่านกับน้องสาวต่างหากล่ะ" คำพูดของซูเหม่หยางครึ่งจริงครึ่งเท็จ
หากซูเหม่หยางไม่ได้แอบรายงานเรื่องของฉินเฟิงให้ท่านปู่ฟังล่ะก็ สายตาของเขาจะมาอยู่ที่เมืองชางหลานเล็กๆ ได้อย่างไร?
"ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าก็ไม่ได้ต่อว่าเจ้าสักหน่อย เจ้าเป็นทายาทสายตรงของตระกูลซู่ เห็นเด็กมีความสามารถ ก็แจ้งให้คนในครอบครัวรู้ เป็นเรื่องปกติมาก" ผู้อำนวยการอู่ก็หัวเราะลั่นขึ้นมาทันใด
แต่เสียงหัวเราะนี้ฟังในหูของซูเหม่หยาง กลับดังก้องกังวานเสียเหลือเกิน
คำพูดของผู้อำนวยการอู่ดูเผินๆ ไม่มีปัญหาอะไร แต่ในสายตาของซูเหม่หยาง นี่คือการข่มขู่ตัวเอง
ความหมายโดยประมาณก็คือ: เจ้าเป็นทายาทตระกูลซู่ เจ้าทำในสิ่งที่ควรทำในขอบเขตที่สมควร ข้าไม่ถือโทษ แต่หากยื่นมือเข้าไปในที่ที่ไม่ควรยื่นล่ะก็ นั่นคือการยั่วยุแล้ว