ผู้อำนวยการอู่พูดจบ ทั้งห้องประชุมก็เงียบกริบ ถึงกับได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาตก
เนิ่นนานต่อมา เซียวถิงจึงเอ่ยขึ้นว่า "ทางฝั่งหลิงเซี่ยวเทียน ข้าจะให้คนใต้บังคับบัญชาปิดปากไว้มิดชิด ตราบใดที่เขาไม่ได้ซ่อนเร้นแอบจับตาดูการศึกครั้งนี้ ข้ารับรองว่าจะไม่ให้เขาล่วงรู้รายละเอียดของการศึกครั้งนี้แม้แต่น้อย"
"ไม่! ยังไม่พอ!" ผู้อำนวยการอู่ส่ายหน้าพูด
"ไม่ทำก็ไม่ทำ แต่ถ้าจะทำ ก็ต้องบี้เขาให้จมดิน!" น้ำเสียงของผู้อำนวยการอู่เย็นเยียบ แววตาลึกมีแววสังหารวาบผ่าน
"เมื่อก่อน ข้าทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ตอนนี้ ไม่เหมือนเดิมแล้ว"
"เมืองชางหลาน จะยอมให้มีเสี้ยนหนามจากนอกถิ่นปักแน่นอยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด"
"สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้ ก็คือถอนเสี้ยนหนามนี้ออกไป"
"และตอนนี้ ก็มีเหตุผลชั้นดีอยู่พอดี ที่จะรวบหัวรวบหางเขาลงจากตำแหน่งได้ในคราวเดียว"
ฟังผู้อำนวยการอู่พูดจบ เซียวถิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาก็เป็นประกายวาบขึ้นมาทันที: "ผู้อำนวยการอู่ ท่านหมายความว่าจะอาศัยเรื่องคลื่นอสูรครั้งนี้ ใส่ความหลิงเซี่ยวเทียนว่าเขาละเลยหน้าที่งั้นหรือ?"
"จะเรียกว่าใส่ความได้อย่างไร? นี่มันข้อเท็จจริงไม่ใช่หรือ?" ผู้อำนวยการอู่กดนิ้วชี้ลงบนโต๊ะประชุมอย่างหนักหน่วง
อยากจะจัดการใครสักคน ก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล ตราบใดที่เจ้ามาขวางผลประโยชน์ของพวกเรา เจ้าก็ต้องถูกกำจัดออกไป
"เหมือนว่าจะจริงด้วย" เซียวถิงพยักหน้าครุ่นคิด
"แต่ถ้าอยากจะรวบหัวเขาลงมา ด้วยกำลังของเรา คงไม่พอ"