เผย์เหอหนิงพบกล่องไม้ใบหนึ่ง เธอกำดาบซามูไรไว้แน่น ใช้ปลายดาบงัดเปิดกล่อง เธอเตรียมพร้อมไว้แล้วว่าหากหนูมอนสเตอร์พุ่งออกมา เธอจะฟันมันทันที!
หนูมอนสเตอร์ขนดำเพิ่งโผล่หัวออกจากกล่อง ก็ถูกฟันกระหน่ำราวกับพายุฝนจนตายคาที่ เลือดสีแดงเปื้อนกล่องไม้ กลิ่นคาวเลือดโชยเข้าจมูกเผย์เหอหนิง
"ยินดีด้วยผู้เล่น[ตี๋ปี้ตี๋ปี้]กำจัดหนูมอนสเตอร์ทั่วไป*1 ค่าประสบการณ์+2 ดรอปฟันหนู*1"
ฉู่เสวียนเกอจ้องมองเธอตั้งแต่เธอเจอกล่องไม้ และเพิ่งจะโล่งอกเมื่อเห็นเธอจัดการหนูมอนสเตอร์ได้
สามชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนขับรถไปพร้อมกับเก็บข้าวของไปด้วย
"ที่รัก รองเท้าสเก็ตของเธออัปเกรดต้องใช้วัสดุอะไรบ้าง?"
เผย์เหอหนิงขมวดคิ้วนับวัสดุ "การ์ดอัปเกรดพาหนะ*5 แผ่นไม้*4 ล้อ*4 น็อต*4 ฟันเฟือง*4 ฉันยังหาการ์ดอัปเกรดพาหนะ น็อต และล้อไม่เจอ"
เธอพูดจบ ฉู่เสวียนเกอก็ส่งของให้เธอทันที น็อต*1
"ฉันมีน็อตอยู่ตัวหนึ่ง ส่งให้เธอแล้ว เธอวิ่งครบระยะทางขั้นต่ำแล้วหรือยัง? พักสักหน่อยไหม?"
ฉู่เสวียนเกอมองเห็นรอยคล้ำใต้ตาเผย์เหอหนิง จึงถามขึ้น
เผย์เหอหนิงส่ายหน้า แล้วร่อนไปข้างหน้าต่อไป "ไม่พักแล้ว ถือว่าเป็นการปรับเวลาเถอะ นายบอกเองว่าเจ็ดวันนี้เป็นช่วงคุ้มครองมือใหม่ ก็ควรใช้ช่วงที่ยังคุ้มครองอยู่เปิดกล่องให้เยอะ ๆ เดินทางให้ไกลที่สุด"
ฉู่เสวียนเกอรู้ดีว่าห้ามเธอไม่ได้ ก็เลยหาแบบเดียวกับเธอต่อไป
—
เที่ยงคืน เผย์เหอหนิงเอาซาลาเปาไส้ผักที่เธอเปิดได้ออกมากิน แถมยังเปิดนมอีกกล่อง เธอส่งให้ฉู่เสวียนเกอด้วย
เผย์เหอหนิงเอ่ยเสียงเบา "รสชาติธรรมดา ๆ ไม่อร่อยเท่านายทำ"
ฉู่เสวียนเกอยิ้มอย่างจนใจ "พอฉันหาวัตถุดิบได้จะทำให้เธอกิน ตอนนี้สภาพแวดล้อมไม่ค่อยดี เธอทนไปก่อนนะ"
เผย์เหอหนิงก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล เธอเข้าใจดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำตัวงอแง
เธอเปิดช่องแชทขึ้นมา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในช่องแชทมีคนทะเลาะกันตลอดเวลา
[เงือกน้อยหนีเอาตัวรอด]:@ไอ้เงินท่วมหัว เจ้าไอ้สารเลว เจ้ากล้าทำร้ายคนอื่นแล้วทำไมไม่กล้าออกมาล่ะ!
[เงือกน้อยหนีเอาตัวรอด]:เจ้าไม่มีความเมตตาเลย ส่งกล่องมอนสเตอร์มาให้ ข้าเกือบตายแล้วถ้าไม่ใช่วิ่งหนีเข้าไปในรถได้ทัน! อย่างน้อยเจ้าต้องชดใช้ครึ่งหนึ่งของรายได้วันนี้ให้ข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้า!
[คุณยายแปดสิบกระโดดบันจี้จัมพ์]:ในกล่องมีมอนสเตอร์ด้วยเหรอ? ตกใจแทบตาย
[ไอ้เงินท่วมหัว]:อยากตายเหรอ? ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าในกล่องเป็นของหรือมอนสเตอร์?
[เงือกน้อยหนีเอาตัวรอด]:เจ้าไอ้ผู้ชายกาก ๆ เจ้าจงใจทำ! ถ้าเจ้าจะใจดีจริง ก็ส่งของให้ข้าตั้งนานแล้ว
[ไอ้เงินท่วมหัว]:เจ้าควรอธิษฐานให้ฉันหาตัวเจ้าไม่เจอ ไม่เช่นนั้นฉันจะฆ่าเจ้าให้ตาย!
เผย์เหอหนิงมองไปที่มุมขวาบนของหน้าจอ [ช่องแชท](99869/100000)
"เกอเกอ นายดูตัวเลขหลังช่องแชทสิ มีคนตายหรือเปล่า?"
"อืม ตายไปร้อยกว่าคน"
หลังจากเล่นสเก็ตอย่างหนักมาทั้งเช้า ขาเผย์เหอหนิงเมื่อยล้าจนต้องหยุดพัก แต่ฉู่เสวียนเกอยังไม่หยุด เขายังขับรถหากล่องอยู่ และแม้แต่อาหารกลางวันที่เธอส่งไปให้ เขาก็ยังกินแบบรีบเร่ง
เผย์เหอหนิงเอาชุดเครื่องนอนสามชิ้นชุดหวานฝันออกมา งีบหลับไปหนึ่งชั่วโมง
ตื่นขึ้นมาเธอรู้สึกตัวเบาสบายทั้งตัว เธอจึงรู้ว่าชุดเครื่องนอนซีรีส์นี้สามารถขจัดความเหนื่อยล้าหลังหลับลึก และฟื้นฟูสภาพร่างกายให้กลับมาดีที่สุด
เธอลองทำให้เตียงที่ปูไว้กลายเป็นการ์ด และต้องประหลาดใจที่พบว่าสิ่งเหล่านี้กลายเป็นการ์ดใบเดียว
เธอใส่การ์ดลงในสมุดการ์ด แล้วออกเดินทางต่อ
"ยินดีด้วยผู้เล่น[ตี๋ปี้ตี๋ปี้]ได้รับน้ำมันเบนซิน*1 ฟันเฟือง*1 แผ่นไม้*2"
"ยินดีด้วยผู้เล่น[ตี๋ปี้ตี๋ปี้]ได้รับซาลาเปา*2 แผ่นไม้*2 ตะปู*3"
"ยินดีด้วยผู้เล่น[ตี๋ปี้ตี๋ปี้]ได้รับผักดอง*1 โคล่า*2 น็อต*1"
"ยินดีด้วยผู้เล่น[ตี๋ปี้ตี๋ปี้]ได้รับน้ำมันเบนซิน*1 ตะปู*3 กล่องยาสามัญประจำบ้าน*1"
"ยินดีด้วยผู้เล่น[ตี๋ปี้ตี๋ปี้]ได้รับการ์ดอัปเกรดพาหนะ*1 ชามะลิ*1 กล่องยาสามัญประจำบ้าน*1"
...
จนถึงห้าโมงห้าสิบแปด เผย์เหอหนิงเปิดกล่องไปทั้งหมด 17 กล่อง ในจำนวนนั้น 11 กล่องเป็นกล่องเสบียง และ 6 กล่องเป็นกล่องมอนสเตอร์
"ที่รัก พักก่อนเถอะ หลังหกโมงมอนสเตอร์จะโผล่บนถนนแล้ว เขตปลอดภัยคือในรัศมีแปดเมตรรอบพาหนะ พวกมันเข้าไม่ได้ เธอพักผ่อนได้อย่างสบายใจ"
เสียงทุ้มต่ำแหบห้าวของฉู่เสวียนเกอดังผ่านหูฟังเข้ามา
"รู้แล้ว"
เผย์เหอหนิงเปิดขวดน้ำแร่เช็ดตัวง่าย ๆ หยิบชุดเตียงนุ่ม ๆ ออกมา ถอดเสื้อคลุมแล้วปีนขึ้นเตียง
เธอสยายผม นั่งขัดสมาธิบนเตียง เริ่มศึกษาหน้าจอเกม
ฉู่เสวียนเกอมองผ่านวิดีโอเห็นว่าไม่มีอันตรายใกล้ตัวเผย์เหอหนิง กำชับสองสามประโยคก็วางสาย
หลังจากวางสาย เขาไม่ได้พัก แต่ยังคงขับรถต่อไป
ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ พลังของมอนสเตอร์ในเวลากลางคืนก็อ่อนแอลงครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังแข็งแกร่งกว่าตอนกลางวัน เขาไม่ไว้ใจให้เผย์เหอหนิงสู้กับมอนสเตอร์เหล่านี้ แต่เขาทำได้ เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น ให้แข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้ามาแตะต้องเผย์เหอหนิง
ฉู่เสวียนเกอนึกถึงการตายอันน่าสยดสยองของเผย์เหอหนิงในชาติที่แล้ว ดวงตาของเขาฉายแววเศร้าโศก
เขาจะไม่ยอมทนเห็นคนที่รักตายต่อหน้าต่อตาเขาอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!
เผย์เหอหนิงไม่รู้ว่าตอนนี้ฉู่เสวียนเกอยังขับรถอยู่บนถนน
เธอกำลังเก็บกวาดของที่ได้วันนี้ ส่งวัสดุอัปเกรดและข้าวของที่ไม่จำเป็นทั้งหมดให้เขา
เธอดื่มชามะลิ แล้วเปิดช่องแชท
[เงือกน้อยหนีเอาตัวรอด]และ[ไอ้เงินท่วมหัว]ยังคงทะเลาะกันอยู่
เธอข้ามพวกเขาไป เริ่มดูการสนทนาของคนอื่น
[หนาวจะตายอยู่แล้ว]:การ์ดอัปเกรดพาหนะหน้าตาเป็นยังไงกันแน่ ฉันไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง
[แมวน้ำเธอเข้าใจไหม?]:ก็เป็นการ์ดสีดำบาง ๆ เป็นโลหะด้วย วันนี้ฉันเปิดได้แค่ใบเดียว
[ใจเย็น ๆ]:ฉันไม่ได้กินน้ำมาทั้งวันแล้ว ใครมีน้ำบ้าง ฉันแลกด้วยฟันเฟือง
[ตัวกลมกลิ้ง]:ใครมีน้ำมันเบนซินบ้าง? น้ำมันฉันจะหมดแล้ว ฉันแลกด้วยแบตเตอรี่
[กลีบดอกไม้ร่วงหอมฟุ้ง]:ใครมียาบ้าง ฉันถูกหนูมอนสเตอร์กัด ช่วยฉันด้วย ฉันยอมแลกด้วยข้าวของทั้งหมดที่มี
[นางฟ้าลงมาจากสรวงสวรรค์]:ฉันมียาแก้หวัดเท่านั้น เสียใจด้วยที่ช่วยเธอไม่ได้
[ทำชั่วสารพัด]:@กลีบดอกไม้ร่วงหอมฟุ้ง เพื่อน ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก ยังไงเธอก็ต้องตายอยู่ดี ส่งข้าวของให้ฉันเลยดีกว่า จะได้ไม่เสียของ
[กลีบดอกไม้ร่วงหอมฟุ้ง]เห็นข้อความในช่องแชท หน้าซีดเผือดทรุดตัวลงกับพื้น เธอโลภเกินไป คิดว่าหนูมอนสเตอร์ตอนกลางคืนจะเปราะบางเหมือนตัวในกล่อง ใครจะรู้ว่าหนูมอนสเตอร์ตัวเดียวเกือบทำให้เธอตาย
สายตาของเธอหม่นหมองมองบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกที่ขา บางทีวันนี้เธอคงต้องตายที่นี่...
ถ้ารู้ว่าจะตายเร็วขนาดนี้ ไม่ได้เจอหน้าแม่อีก เธอก็คงไม่ทะเลาะกับแม่แล้วทำให้แม่โกรธ
ในขณะนั้น บนหน้าจอก็มีข้อความส่วนตัวจากคนแปลกหน้าปรากฏขึ้นมา
[ตี๋ปี้ตี๋ปี้]:ฉันมียาแก้อักเสบและผ้าพันแผล น่าจะช่วยเธอได้
เมื่อเห็นข้อความส่วนตัวชัดเจน ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความดีใจ เหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้!