ยามเช้าตรู่ ณ วังเซียนจักรพรรดิ
ณ ห้องงามวิจิตรแห่งหนึ่งในพระราชวังตะวันออก หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนนามหลินเยียนเอ๋อร์นั่งอยู่หน้าโต๊ะแต่งกาย ดวงตางดงามเปล่งประกายตื่นเต้น แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าหมองอันเจือจาง
ชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนห่อหุ้มร่างน้อยอันบอบบางอรชร ระหงดั่งกิ่งหลิวไหวเอน
ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหิมะ งดงามสดใสเฉกเช่นสาวน้อยบ้านใกล้เรือนเคียง เปี่ยมด้วยกลิ่นอายของดอกบัวเขียวผลิบาน
ความไร้เดียงสาในอดีตจางหายไปบ้างแล้ว บัดนี้นางเปี่ยมด้วยพลังวัยเยาว์ ทว่ากลับเจือด้วยความงามสง่าและเรียบหรู กลิ่นหอมอันบริสุทธิ์ชื่นใจ
รวบผมดำสนิทให้เรียบร้อย นางสูดหายใจเข้าลึก แก้มแดงเรื่อ
วันนี้เป็นวันที่ผู้อาวุโสสวีจะออกเดินทางไปยังความว่างเปล่านอกพิภพ เพื่อต้านทานเผ่าแมลงดำ ซึ่งเป็นวันออกรบ จักรพรรดิเซียนทั้งเก้ารวมตัวกัน ณ ตำหนักไท่ชูเซียนตี้ นางจะต้องไปส่งด้วยกัน
"ฝ่าบาทเซียนจื่อผู้ยิ่งใหญ่...ทรงพอพระทัยข้าหรือไม่..."
ดวงตางดงามกระพริบ ความเศร้าหมองที่ซ่อนเร้นยิ่งทวีขึ้น