หลิวอ้ายฮวาหน้าดำคร่ำเคร่ง จ้องลูกศิษย์ตัวดีที่เอาแต่เจ้าชู้ด้วยดวงตาคมเขียวประกายฟันแน่น
แอบซ่อนกลิ่นอายแวะมาสอดแนม กลับถูกนางเดาได้อีกแล้ว
ลูกศิษย์ไร้ยางอาย!
อาจารย์จะต้องตอนเจ้าให้ขาด!!
กลิ่นอายเซียนมหาจักรพรรดิแทบเก็บไม่อยู่ แต่สุดท้ายก็ยังอดกลั้นไว้ได้ ร่างงามสมบูรณ์แบบสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ กำหมัดเล็กๆ ขาวผ่องแน่น
ที่มุมกำแพง เซวียนหยวนหวานจวินใบหน้าร้อนผ่าว รีบจัดชุดกระโปรงสีดำให้เรียบร้อย
สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายผู้มาเยือน เป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นทองเซียน นัยน์ตางดงามกระพริบหนึ่ง ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
"ฮึ!"
"แค่เซียนทองน้อยๆ กลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้ามารบกวนเวลาหวานชื่นของภรรยาข้าผู้เป็นเซียนมหาจักรพรรดิ กับเซียนมหาจักรพรรดิในอนาคต!"
ความตกใจเป็นเพียงชั่วครู่ พอตั้งสติได้ เซวียนหยวนหวานจวินก็สาวเท้าลงมา ตั้งใจจะขึ้นไปต่อว่าผู้บำเพ็ญหญิงไร้มารยาทผู้นั้นให้สาสม!
"เจ้าเป็นใคร! ไม่รู้หรือไงว่านี่คือพื้นที่ส่วนตัวของคุณหนูใหญ่! เซียวเซียว! ผู้บำเพ็ญหญิงของสำนักเซียนปีศาจหมื่นภูเขาของพวกเจ้าก็ไร้มารยาทเกินไปแล้วนะ!"
สวีเซียวรีบจัดชุดคลุมขาวให้เรียบร้อย แล้วรีบรั้งเซวียนหยวนหวานจวินไว้ ส่งสายตาให้หลิวอ้ายฮวาเป็นเชิงปลอบ แล้วหันไปยิ้มเจื่อนให้เซวียนหยวนหวานจวิน "จวินจวินใจเย็นก่อน นางคือหลิวอ้ายฮวา เป็นพี่สาวของเจ้า เรียกนางว่าอ้ายฮวาพี่สาวก็พอ!"
สวีเซียวเหงื่อแตกพลั่กในใจ ถ้าไม่รั้งไว้ ปล่อยให้เซวียนหยวนหวานจวินขึ้นไปเอะอะโวยวาย ต่อไปคงถูกอาจารย์จับไปเป็นสาวใช้!
"หา?! หลิวอ้ายฮวา? อ้ายฮวาพี่สาวงั้นเหรอ?!"
เซวียนหยวนหวานจวินงงไปชั่วขณะ ใบหน้างดงามแดงระเรื่อด้วยความประหลาดใจ มองผู้บำเพ็ญหญิงชุดกระโปรงสีขาวผู้นั้น "นางเพิ่งจะขั้นทองเซียน! ข้าก้าวถึงขั้นไท่อี่แล้วนะ! เซียวเซียว! เรียกข้าว่าพี่สาวต่างหากถึงจะถูก!"