"ไม่ต้องพูดถึงสังหารมั่วอู๋เทียนเลย ฮวาเอ๋อร์ มีข้าอยู่ ต่อไปเจ้าคือเจ้าสำนักแห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์หมัวลั่ว ไม่มีใครคัดค้านเจ้าได้"
"เซียวเซียว..."
แม้จะไม่พอใจที่อีกฝ่ายยื่นกรงเล็บปีศาจแห่งตระกูลเซวียนหยวนเข้ามา แต่นางใกล้จะซาบซึ้งจนร้องไห้แล้ว
เซียวเซียวไม่เพียงเป็นเซียนจักรพรรดิสลายกาย ยังรักนางถึงเพียงนี้!
"รักเซียวเซียว! รักตลอดกาล!"
"รักฮวาเอ๋อร์ และรักที่สุด"
รักใคร่ชื่นชม ทั้งสองโอบกอดกันเดินไปยังห้องข้างนอก
ยอดเขาฟ้าคะนอง จวนสกุลเทียนหลิง
"ไอ้หมาน้อยเจ้าชู้เสียจริง!"
"ฮึ่ม!"
"ผู้อาวุโสอย่างข้าจะไม่ขโมยทรัพยากรและโลหิตยาของเจ้าอีกต่อไป!"
ห้องชั้นใน สตรีเทียนหลิงยังคงโกรธมาก ใบหน้างามสง่าผ่านพ้นความแดงระเรื่อไม่จางหาย
โกรธจนร่างงามสะท้าน
ช่วงเวลาที่ผ่านมา สวีเซียวยื่นกรงเล็บปีศาจสารพัดชนิด ตอนนี้ยังจับคู่กับเซวียนหยวนหวานจวินอีก
ช่างมองนางผู้เป็นคนรักลับตาเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า ป้ายสื่อสารก็ไม่ส่งสักอัน!
ผู้อาวุโสอย่างข้าจะไม่สนใจเจ้าอีกต่อไป!
ฮึ่ม!!
เท้าเล็กงามกระทืบพื้นอย่างบ้าคลั่ง ก็แค่ไม่สบายใจสุดๆ!
ตอนนี้นางรู้เรื่องที่สวีเซียวเป็นเซียนจักรพรรดิสลายกายแล้ว อีกทั้งยังมีอาวุธเต๋าแห่งกฎตำนานอย่างน้อยสามชิ้น
โกรธก็โกรธ แต่ใบหน้ากลับแดงระเรื่อขึ้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว
แม่เจ้า... ยังเป็นเซียนจักรพรรดิที่สลายกายแล้วกลับชาติมาเกิด ไอ้หนูเจ้าชู้ยังมีวาสนาเป็นเซียนจักรพรรดิอีกหรือ?
เมื่อนึกถึงตำแหน่งคุณชายาเซียนจักรพรรดิอันสูงศักดิ์ ดวงตางามของเทียนหลิงกะพริบเหม่อลอย