ฝูงชนแห่งจินซวีเที่ยซาโทษต่างถอนหายใจระคนเจ็บปวด เสวียนเสวี่ยกับเสวียนหลิงเป็นกังวลเล็กน้อย ส่วนอวิ้นโยวชิงหมานเฉวี่ยหยวนต่างหน้าซีดเผือด
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เหตุใดผู้อาวุโสเทียนหลิงถึงได้กริ้วสวีเซียวเป็นฟืนเป็นไฟเพียงนี้?!
"ฮ่าฮ่าฮ่า! สัตว์นรกสวีเซียว! เจ้าตายไปแล้วครึ่งตัว!"
จูเกอตู๋กูดีใจจนสีหน้าฉายแววสมใจนัก ถูกผู้อาวุโสเทียนหลิงตำหนิต่อหน้าธารกำนัลถึงขั้นนี้ หนทางเซียนของสัตว์นรกเจ้านี้ตัดขาดแล้ว!
รวมถึงเหล่านักบำเพ็ญเผ่าอสูรที่มาสมัครอยู่ลานกว้าง ต่างก็รู้สึกสะใจกันทั่วหน้า นี่ต่างหากคือบารมีที่สำนักหมื่นอสูรเซียนควรมี!
เฟิ่งเทียนชิงในชุดกระโปรงสีขาวงดงามก็มาถึงแล้ว ยืนรอรับใช้อยู่เบื้องหลังเทียนหลิง
เห็นลำแสงเทพเซียนเฟิ่งสีทองหลั่งไหลเข้าสู่ทะเลญาณของสวีเซียว นางกะพริบตางามเล็กน้อย ส่ายหน้าอยู่ในใจ
เจ้าหื่นตัวนี้ต่อไปคงไม่อาจยื่นกรงเล็บปีศาจออกมาได้อีก แม้นางจะรับทรัพยากรจากมันมา ก็ยังรู้สึกสบายใจไม่น้อย
"ผู้อาวุโสเทียนหลิงจะทำเช่นนี้ไปใย ระหว่างข้ากับหลานมีแต่ความรักแท้เท่านั้น" สวีเซียวถอนหายใจพร้อมหัวเราะ
"รักแท้? รัก..."
เทียนหลิงแทบจะระเบิดคำหยาบออกมา แต่ก็ได้แต่ตะคอกด้วยความโกรธ "สวีเซียว ไม่ต้องพูดให้มากความ ความจริงเจ้ารักใคร ข้ารู้ดี คนรักของเจ้าอวิ้นโยวชิงหมานเฉวี่ยหยวนต่างก็ต้องมาเข้าสำนักหมื่นอสูรเซียนของข้าใช่หรือไม่?"
"จำไว้ให้ดี กล้าเล่นสวาทกับพวกนางเมื่อใด ข้าจะทำลายเจ้าเป็นคนแรก!"
สะบัดแขนเสื้อหนึ่งที ตะคอกเย็นชาแล้วนั่งลง
ตอนนี้แม้แต่หน้าก็ไม่อยากมองสวีเซียว เห็นหน้าเมื่อใดก็นึกถึงเรื่องน่าอับอายเหล่านั้น สัตว์นรกชายสารเลว ไม่ฆ่าเจ้าเสียตอนนี้ ก็เพราะข้ามีเมตตาแล้ว!
"ผู้อาวุโสเทียนหลิง ทำได้ดีมาก! ข้าเองก็สนับสนุนเต็มที่!"
"แต่ข้าจะเพิ่มอีกหนึ่งข้อ ต้องลงมือตอนเจ้าสารเลวนี่ด้วยตัวเองถึงจะหายแค้น!"
"สัตว์นรก! ฉือหลานเอ๋อร์ของข้าถูกเจ้าหลอกลวงจนได้!! หลานเอ๋อร์ของข้าก็ถูกเจ้าพาให้เสียคนไปแล้ว!!!