เมื่อเดินเข้าถ้ำพำนัก จิ้งติ้งสั่งให้ศิษย์ศาลกฎธรรมซึ่งทำหน้าที่เป็นคนรับใช้และพ่อบ้านทำงานพิเศษหลายคนตระเตรียมสุราอาหาร
"ผู้อาวุโสจิ้งติ้ง?!"
ศิษย์ศาลกฎธรรมสามสี่คนตะลึงงัน
รวมถึงพ่อบ้านแก่ที่ดูแลสวนยา "นี่...นี่ไม่เจ้าหน้าที่สวีหรือ?! แม่เจ้า!!!"
หลายคนตะลึงค้าง เงอะงะไปหมด คิดไม่ตกอยู่ครึ่งวัน
"โถ่!!! ผู้อาวุโสจิ้งติ้ง เขาคือตัวก่อกวนและเจ้าโลกีย์ของสำนัก!! ชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่ว!!"
"ให้ตายเถิด กรงเล็บปีศาจยังยื่นมาถึงที่นี่อีก!! ผู้อาวุโสอย่ารับเขา!"
เห็นหลายคนยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ จิ้งติ้งยิ้มเขินอาย "ต่างคนต่างนิ่งอะไรกัน? ข้ากับสวีเซียวมีวาสนาต่อกัน บอกความรู้สึกออกไปแล้ว ต่อจากนี้คำของผู้อาวุโสสวีก็คือคำของข้า"
"ห้ามละเลย!"
ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ
ผู้คนตระเตรียมสุราอาหารด้วยความหวาดหวั่น โมโหไร้ทางระบาย เกือบถุยเลือดออกมาทันที
"ไม่จริง!!!"
"สัตว์นรก!! ข้าจะไปฟ้องเจ้าต่อหน้าอาจารย์ใหญ่!!"
สุราอาหารขึ้นโต๊ะ จิ้งติ้งยิ่งมองสวีเซียวก็ยิ่งถูกใจ ซบลงในอ้อมกอดของอีกฝ่าย กลิ่นหอมกรุ่นตลบ
"สวีเซียว...เจ้าบอกหน่อยว่าเจ้าชอบจุดไหนของข้ากัน...จิ้งจิ้งอยากรู้..."
"หลัก ๆ ก็เพราะมีวาสนาต่อกัน...แต่จิ้งจิ้งงดงามเพียงนี้ ใครเห็นก็ต้องหวั่นไหว"
"เหอะ ๆ เจ้านี่ช่างเป็นเจ้าโลกีย์นัก! เอาเลย สามถ้วยแล้วกัน!" จิ้งติ้งดีใจ
เคล้าคลอหยอกล้อกัน ไม่เกรงใจผู้ใด
ตรงจนพวกคนรับใช้พ่อบ้านดูจนตาค้าง
ทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นผู้อาวุโสจิ้งติ้งเป็นเช่นนี้มาก่อน!