เหล่าศิษย์ในสำนักมากมายยังคงกังวลว่าสำนักเซียนเทียนอีจะคิดร้ายต่อสำนักของตน พอได้ยินว่ามาหาเรื่องสวีเซียวและจับตัวอูชิว ต่างก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที พากันดีใจจนมือไม้นิ้วมือขยับไปมา
"เหล่าอมตะแห่งสำนักเซียนเทียนอี! พวกท่านต้องช่วยขจัดมลทินให้สำนักหยินหยางของเราด้วย!"
"กำจัดเจ้าตัณหากลบเกลื่อนไร้ยางอายนั่นให้สิ้นซาก!!"
สวีเซียวกลับมายังตำหนัก หลัวเมิ่งกับมั่วเวินซูถึงกับหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
"พี่สวี! ไม่ดีแล้ว! คนของสำนักเซียนเทียนอีมาหาเรื่องท่านแล้ว!"
สวีเซียวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "จะตื่นตระหนกไปใย เรื่องเพียงเท่านี้เอง ผู้อาวุโสอูอยู่ที่ใด?"
พอรู้ว่านางยังอยู่ในห้อง เขาจึงไปที่หน้าห้องของอูชิวแล้วผลักประตูเข้าไป
ห้องได้รับการซ่อมแซมโดยหลัวเมิ่งกับมั่วเวินซูแล้ว ดูยังคงสภาพดีพอใช้ได้
อูชิวชุดดำงดงามประทับนั่งอยู่หน้าเตียง ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสวีเซียว นัยน์ตางามก็เต็มไปด้วยความดูแคลนและเคียดแค้น
"ฮึ! เจ้ามาทำไม?!"
"ให้สำนักเซียนเทียนอีจับข้าไปเสียเถิด! ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า!"
แท้จริงอารมณ์ของนางเริ่มผ่อนคลายขึ้นบ้างแล้ว แต่พอได้ยินว่าสวีเซียวทำกรงเล็บปีศาจเข้าหาผู้อาวุโสติ้งจิ้ง โทสะพลุ่งจนแทบถุยโลหิต
สวีจอมมาร!
ข้าจะเลิกกับเจ้าเดี๋ยวนี้!!
สวีเซียวก้าวเข้าไปข้างหน้า คว้ามือน้อยของอีกฝ่ายไว้ ยิ้มบาง ๆ พลางกล่าว "ผู้อาวุโสอู อย่าโกรธไปเลย พวกนางเพียงมีวาสนาต่อกันเล็กน้อยเท่านั้น ท่านต่างหากคือที่รักของข้า"
"คนของสำนักเซียนเทียนอีมาถึงแล้ว เจาะจงชื่อมาหาเรื่องพวกเรา ท่านอยู่ที่นี่อย่ากลัว ข้าจะจัดการเอง รับรองว่าท่านจะปลอดภัย"
อูชิวแม้จะเคียดแค้น แต่ก็รู้จักลำดับความสำคัญของเรื่อง
หากถูกสำนักเซียนเทียนอีจับตัวกลับไป คงต้องทนทุกข์ทรมานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
"ฮึ... ข้าไม่ต้องการให้เจ้าห่วงข้า ข้าจะเลิกกับเจ้า!"