ฝูงชนที่มุมเขาทินคยเฟิงพากันคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด หลังได้ป้ายเซียนวิญญาณมังกรมา ปีศาจสวีก็เลิกแสร้งทำเป็นสุภาพเรียบร้อย!
“รบกวนผู้อาวุโสสวีหน่อยแล้วกัน ต่อไปหากมีใครมา ก็กั้นไว้ก่อน แล้วส่งข่าวให้ข้าที”
สวีเซียวส่งพลังวิญญาณผลักเม็ดแก่นทองคำใหญ่ก้อนหนึ่งไปตรงหน้าสยงต้า สยงต้าหน้าแดงระเรื่อตัวสั่นเทิ้มรับไว้ นัยน์ตากลมเบิกกว้างด้วยความดีใจ “เจ้าหน้าที่สวีวางใจได้! ข้ากับเจ้าตัวหมีอยู่ตรงนี้ ต่อให้เจ้าสำนักจะมา ข้าก็จะกั้นไว้ให้เจ้าหน้าที่เอง! จะไม่รบกวนเจ้าหน้าที่แน่นอน!”
ร่างหมีใหญ่ยักษ์ยังคงสั่นเทิ้มไม่หยุด ใบหน้าใหญ่ที่ตื่นเต้นจนแดงก่ำ หายใจถี่รัว
แม่เจ้า! ตามพี่สวีไป วันหน้าไม่เป็นเซียนไท่อี่ก็ไม่เลิก!
สวีเซียวประสานหมัดขอบคุณ แล้วหันหลังกลับเข้าห้อง ขณะที่เสวียนเสวี่ยยังคงกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด
เขาสวมกอดเสวียนเสวี่ย พลางยิ้ม “เสวี่ยเสวี่ย กลับกันเถอะ”
“เหอะ! เจ้าคนบ้าใหญ่! ยังไปทาบทามพี่ฉื่อหลานเอ้ออีก ข้ายังไม่มีเลย!”
ใบหน้าหวานใสไร้ที่ติแดงระเรื่อ นางโอบกอดสวีเซียวด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง
นัยน์ตาสวีเซียวเป็นประกาย หัวเราะเบา ๆ “เรื่องเล็กน้อย วันหน้าไม่กี่วันข้าจะไปส่งของหมั้นให้บรรพชนเสวียนหลิงของเจ้าเอง เจ้าบอกตัวเลขมาเลยก็พอ ใครจะไปได้ล่ะ ก็ข้ารักเสวี่ยเสวี่ยที่สุดยังไงล่ะ”
เสวียนเสวี่ยได้ยินก็ดีใจอยู่ในใจ แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าแข็งทื่อทันที
“ไม่เอาแล้วไม่เอาแล้ว! เซียวเซียว เจ้ารักข้าขนาดนี้ ข้าจะให้เจ้าสิ้นเปลืองได้อย่างไร... ขอแค่ได้รับก็พอใจมากแล้ว...”
“หา? ไม่เอาเหรอ?”
“ไม่เอาไม่เอา! เซียวเซียว รีบกลับกันเถอะ...”
เสวียนเสวี่ยหน้าแดงกอดแขนสวีเซียวกลับเข้าห้อง หุ่นเพรียวบางสมบูรณ์แบบยังคงเก้งก้างอยู่บ้าง
ปิดประตู
ฝูงชนที่มุงดูอยู่ยังคงเจ็บปวดหัวใจ หม่าซาน เซียชิง และอีกหลายคนบินเข้ามา ล้อมสยงต้าไว้