จีเสวี่ย นั่งขัดสมาธิบนแปลงหล่อเลี้ยงพลังปราณ หมกมุ่นอยู่กับการเพาะปลูกต้นหญ้าแสงหลากสีห้าสีทั้งสิบต้นของนางอย่างขยันขันแข็ง
ร่างงามสง่าหาที่เปรียบมิได้ ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มเย็นเยียบเล็กน้อย สายตามองไปยังสวีเซียวที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ไกล ๆ
"ไอ้ลูกศิษย์มักมากในกาม! รอให้อาจารย์ฟื้นฟูสู่จุดสูงสุดก่อน แล้วจะจัดการเจ้าให้สาสม!"
"จะตอนเจ้าหมื่นปี!"
นางเหยียดหยามอยู่ในใจ เยว่โหรวหลิวชิงเฉียนได้ตกหลุมพรางไปแล้ว มักจะไปหาสวีเซียวเพื่อสังสรรค์ลับ ๆ อยู่เสมอ
แต่ตัวนางไม่มีทางตกหลุมพรางแน่นอน อย่างมากก็แค่คบหากับไอ้ลูกศิษย์มักมากในกามอย่างง่าย ๆ เท่านั้น
การปลูกพืชขุดแร่จะว่าอะไร แม้ในชาติก่อนนางจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเซียนจักรพรรดิทีละก้าว นอกจากพรสวรรค์อันยอดเยี่ยมแล้ว ยังมีจิตเต๋าอันแน่วแน่ที่ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อของนางอีกด้วย!
ความอดทนอดกลั้นต่อความยากลำบาก นางสามารถยอมรับได้อย่างเปิดเผย
ปล่อยให้ไอ้ลูกศิษย์มักมากในกามได้อาละวาดอีกสักระยะหนึ่งเถอะ!
สวีเซียวให้ผลประโยชน์มากเกินไป นางจึงต้องอยู่ที่นี่เพื่อกวาดทรัพยากรไปอีกสักระยะหนึ่ง
"ข้าไม่ทำแล้ว!"
"ไอ้เผ่าอสูรสัตว์นรก! นี่มันขูดรีดกันชัด ๆ!"
"ยังจะให้ปลูกหญ้าเป็นพันปี! ปลูกเพียงสิบปี หนทางเซียนของข้าก็ต้องขาดสะบั้นแล้ว!!"
"ปลูกบ้าอะไรกัน!!"
ที่แปลงหล่อเลี้ยงพลังปราณของสำนักประตูหมอกเก้าหยินนั้น ผู้บำเพ็ญห้าหกคนพุ่งทะยานขึ้นฟ้า กลิ่นอายของเซียนสวรรค์ผู้สูงสุดปะทุออกมาอย่างดุร้าย
พวกเขาวางแผนลับไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว วันนี้จะต้องบุกทะลวงออกไป กลับสู่ดินแดนของเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้ได้!
ต่อให้มีรอยประทับวิญญาณอยู่ ตราบใดที่หนีไปถึงดินแดนของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในแดนเซียนใหญ่ เผ่าอสูรก็ต้องไม่กล้าตามมาแน่นอน!
แสงเร้นลับถูกเร่งจนถึงขีดสุด กลายเป็นจุดดำไม่กี่จุดบนท้องฟ้าในพริบตา