แสงจันทร์ดังม่านไหม พรมภูเขาทอดยาวเป็นชั้นน้ำค้างสีเงิน งดงามคลุมเครือ
เฟิ่งชิงเสวียนสวมชุดกระโปรงยาวสีดำบางเบา ประดับปิ่นทองบนเกศา งามล้นพ้นสูงศักดิ์ ดวงตาหงส์เปล่งประกายงามสง่า
"ฮึ่ม!"
"ของสำคัญของท่านอาจารย์! ข้าไม่ให้เจ้าหรอก!"
นางโกรธ อกงามสูงส่งกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโมโห
ใบหน้าระเรื่อ เอวคอดบาง กลิ่นหอมของตระกูลหงส์ผสานกับสายลมกลางขุนเขายามราตรี ซาบซ่านเข้าถึงจิตใจ
สวีเซียวหัวเราะเจื่อน "ชิงเสวียน เจ้าก็รู้ดีว่าข้ามีวาสนาหลายสาย เจ้าไม่เคยคิดว่าข้าปิดบังเจ้า"
"อีกอย่าง ความสัมพันธ์ของเรา จะเทียบกับวาสนาธรรมดา ๆ ได้อย่างไร? เรามาจากเกาะผานหลงด้วยกัน นี่ต่างหากคือวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"
"ข้ารักเจ้ามาก อยากมอบมรดกเซียนจักรพรรดิที่ข้าได้มาให้เจ้า เพื่อให้เจ้าขึ้นเป็นเซียนจักรพรรดิในภายภาคหน้า"
"เสียดายที่มรดกนี้ผูกพันกับข้า ทุกครั้งที่ดึงทรัพยากรจากคลังมิติออกมาได้จำกัด มิเช่นนั้นคงมอบให้เจ้าทั้งหมดแล้ว ข้ารักเจ้า ชิงเสวียน!"
สายตาจริงใจ ใบหน้าหล่อเหลาเกินมนุษย์
พร้อมด้วยพลังวิญญาณผลักดันยาบำเพ็ญเซียนชั้นยอดสิบเม็ดมาอยู่ตรงหน้า
ร่างงามขาวผุดผ่องของเฟิ่งชิงเสวียนสั่นน้อย ๆ ดวงตาหงส์แฝงแววรัก มือเล็กเก็บยาบำเพ็ญเซียนอย่างดี
"สวีเซียว! เจ้านี่มันผู้หญิงมากก็จริง!"
"ต่อไปห้ามทำตัวตามอำเภอใจอีก มิเช่นนั้นข้าไม่พอใจ! จะให้ท่านอาจารย์มาลงโทษเจ้า!"
ร่างงามทิ้งตัวลงในอ้อมกอดสวีเซียว กลิ่นกายหญิงสาวตระกูลหงส์โชยมา กำปั้นเล็กทุบลงที่อกอีกฝ่าย
สวีเซียวรักนางมาก ขนาดมรดกเซียนจักรพรรดิยังยอมมอบให้ ทั้งยังให้ยาเม็ดเซียนหยวนอีกสิบเม็ด
ความรักเช่นนี้ จะมองข้ามไม่ได้เด็ดขาด!
แสงจันทร์งดงาม สวีเซียวกอดนางไว้สั่นศีรษะถอนหายใจ "ชิงเสวียนวางใจ ข้ามีขอบเขตของตัวเอง ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็คือที่รักที่สุดของข้า ชั่วชีวิตนี้มีเพียงเจ้าเดียว"