“ท่านอาจารย์ลุง... เช่นนี้ไม่ใคร่ดีกระมัง...”
ลู่ต้าเหนียนก็อยากร้องไห้เช่นกัน
อาจารย์ลุง นี่เป็นการสั่งให้เขารับงานเดือดร้อนใส่ตัวชัด ๆ!
แถมเขายังมีลางสังหรณ์ไม่ดีว่า หลินเยียนเอ๋อร์คนนั้น ท้ายที่สุดเกรงว่าจะต้องให้เขาเก็บมาเป็นศิษย์สืบชื่ออีกคน
หลายปีมานี้ เขารู้ว่าท่านอาจารย์เจ้าสำนักมีใจให้ท่านอาจารย์ลุง
แม้ท่านอาจารย์เจ้าสำนักจะพร่ำพูดว่าจะหาสหายร่วมเต๋าให้ท่านอาจารย์ลุง แต่นั่นก็จำกัดอยู่เพียงแค่ท่านอาจารย์เจ้าสำนักเป็นผู้หาเองเท่านั้น
หากเรื่องที่เขาช่วยท่านอาจารย์ลุงเลี้ยงเด็กถูกเปิดโปงเมื่อใด เขารู้สึกว่าตนจะต้องซวยหนัก...
“จะมีอะไรไม่ดี? ต้าเหนียนเอ๋ย ตอนนี้เจ้ารู้สึกว่าตนเองบำเพ็ญแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ไม่ยอมฟังคำท่านอาจารย์ลุงแล้วใช่หรือไม่?”
สวีเซียวจ้องมองลู่ต้าเหนียน คิ้วขาวขมวดเล็กน้อย
ไอ้อำนาจบารมีที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณทำให้หัวใจลู่ต้าเหนียนเต้นระรัว หวาดหวั่นจนตัวสั่น
“ไม่!”
“ข้าฟังท่านอาจารย์ลุง! สหายจินน้อย จงเป็นศิษย์สืบชื่อของข้าเถิด!” ลู่ต้าเหนียนรีบผงกศีรษะ
สีหน้าสวีเซียวเปลี่ยนเป็นเมตตาปรานีเช่นเดิม กล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ถูกต้องแล้ว เรื่องพวกนี้ขอเจ้าอย่าได้บอกให้ศิษย์น้องของข้ารู้ มีเพียงพวกเราที่รู้ก็พอ”
“หลิ่วเซียง คำนับอาจารย์ของเจ้าเถิด”
จินหลิ่วเซียงปรายตาเย้ายวน รีบหันกายคำนับต่อลู่ต้าเหนียน “ศิษย์ขอคารวะท่านอาจารย์”
ลู่ต้าเหนียนหน้าเจื่อน กล่าวว่า “เฮ้อ... เป็นเพียงศิษย์สืบชื่อ แค่แขวนชื่อไว้ สหายจินน้อยไม่ต้องทำพิธีมาก...”
เฮ้อ...
พอรับปากแล้ว ประเมินว่าภายภาคหน้า เรื่องวุ่นวายคงหลีกไม่พ้น...