"ฮ่าๆ...เอ่อ...แค๊กๆ!"
เก็บกระบี่เทพทั้งสองเล่มเข้าสู่ร่าง หลงจิ่วเทียนฝืนกดมุมปากลง ขมวดคิ้วแน่นแล้วกล่าวว่า "เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลาย อัจฉริยะจูเกอชิงเทียนตายจากไปอย่างกระทันหัน นับเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ยิ่งของสำนักเรา บัดนี้หอคอยปีศาจก็พังทลายลงอีก ดูท่าคงซ่อมแซมไม่ไหวแล้ว"
"อย่างนี้แล้ว ขั้นแรกจงปลอบโยนผู้คน ปิดหอคอยปีศาจไว้ชั่วคราว แล้วค่อยสืบสวนหาสาเหตุ"
"หลงมี่"
ชายวัยกลางคนหน้าตาเย็นชาคนหนึ่งในกลุ่มฝูงชนก้าวขึ้นมาประสานหมัด "นายท่าน"
หลงจิ่วเทียนกล่าวว่า "เจ้าพาคณะรักษาการณ์ไปปลอบโยนศิษย์ในสำนักที่จัตุรัส ชี้แจงสาเหตุ อย่าให้ผู้คนแตกตื่น หอคอยปีศาจระเบิดแค่นี้ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น"
"ขอรับ"
เบื้องบน หลงจิ่วเทียนนำเหล่าผู้อาวุโสสืบสวนหาสาเหตุการระเบิดต่อไป เบื้องล่าง หลงมี่นำหลงเจ๋อและคณะรักษาการณ์ปลอบโยนผู้คน อธิบายเรื่องการระเบิดอย่างสั้นๆ
"อะไรนะ?! แผนผังของหอคอยปีศาจมีปัญหาแล้วระเบิดตัวเองงั้นรึ?!"
"อะไรนะ!!! จูเกอชิงเทียนตายกลางการระเบิดงั้นรึ?!!!"
"ให้ตายเถอะ!!!"
ทุกคนได้ยินข่าวนี้ต่างตะลึงงัน หัวใจแทบระเบิด
"หมายความว่าหอคอยปีศาจพังทลายแล้ว? ต่อจากนี้ไปคงไม่มีใครขึ้นไปทำลายสถิติของไอ้โรคจิตสวีได้อีกแล้วสินะ?!"
"หมายความว่าอัจฉริยะจูเกอเพียงหนึ่งเดียวที่เหยียบย่ำไอ้โรคจิตสวีได้ ตายอย่างลึกลับงั้นรึ?!!!"
"บัดซบจริงๆ!!!"
"ไอ้สัตว์สวี! ข้าสงสัยว่าเป็นเจ้าแอบวางแผนทำมัน!!!"
เหล่าผู้บำเพ็ญทั่วทั้งจัตุรัสคำรามด้วยความโกรธแค้น รวมถึงอัจฉริยะที่เหลืออีกสองคนคือ ขงชิง และ ตู๋กูจิงอวิ๋น
ขงชิงหน้าซีดเขียว ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว "ข้าให้ตายเถอะ...เรื่องแบบนี้ยังเกิดได้อีกงั้นรึ?! ไอ้โจรสวี! ข้าสงสัยว่าเป็นเจ้าทำไว้ ข้าจะฟ้องเจ้า!!!"