ชู่อินมองบุรุษวัยกลางคนในชุดคลุมขาว คิ้วดาบ รูปงามผู้ที่อยู่ตรงหน้า ว่านเต้าเซียนจักรพรรดิ
แววตางดงามเต็มไปด้วยความดูแคลน ยาต้าหลัวเต๋าเทียนธรรมดาเพียงห้าเม็ดเล็กน้อย จะเอามาเทียบกับยาต้าหลัวเต๋าเทียนสุดยอดห้าสิบเม็ดที่มีปราณแท้หงเหมิงของเซียวเซียวของข้าได้อย่างไร?
ไม่เจียมตัวเลย!
ว่านเต้าเซียนจักรพรรดิกับนางรู้จักกันดี รู้จักกันมาตั้งแต่ก่อนเป็นเซียนจักรพรรดิ และมีใจให้นางมาตลอด
นางรังเกียจที่อีกฝ่ายตามตื๊อไม่เลิก จึงแปลงกายเป็นหญิงชรา ก็มีเจตนาจะให้อีกฝ่ายตัดใจเช่นกัน
“ว่านเต้าเซียนจักรพรรดิโปรดเกรงใจตนเองด้วย เรายังไม่สนิทกันถึงเพียงนั้น......” ชู่อินเหลือกตา ยิ่งรังเกียจหนักขึ้น
ว่านเต้าเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย “น้องชู่อินเอ๋ย! สมัยก่อนที่เจ้ายังไม่เป็นเซียนจักรพรรดิ พวกเราเคยกินข้าวด้วยกันมาแล้วนะ! ฮ่า ๆ เป็นคนคุ้นเคยกันแล้ว!”
ทั้งกลุ่มพูดคุยหัวเราะกัน เดินเข้าไปเบื้องหน้าเพื่อมอบของขวัญ
จิตเทพกวาดมองเพียงเล็กน้อย ทั้งสามก็เบิกตาโพลง ตกตะลึงอยู่กับที่
“ไอ้บ้าเอ๊ย?!!”
“อันดับหนึ่ง ได้ยาต้าหลัวเต๋าเทียนห้าสิบเม็ด?!!!”
“ล้อเล่นใช่ไหม???”
ไม่เพียงแต่เซียนจักรพรรดิทั้งสามที่ตะลึงงัน แม้แต่จอมเซียนผู้สูงสุดไท่อี๋อีกหลายสิบคนด้านหลังก็ตะลึงไปหมด
เกิดอะไรขึ้น??
สวีเซียวแห่งสำนักเซียนหมื่นอสูรนั่นเป็นใครอีก???
ข้าแน่ใจนะว่านี่เป็นการมอบของขวัญแสดงความยินดี?!!!
เซียนจักรพรรดิทั้งสามตกตะลึงจนหมดคำพูด แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“ฮ่า ๆ”
ชู่อินเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างงดงามเหลือเกิน “เหล่าเซียนจักรพรรดิไม่ต้องแปลกใจ อันดับหนึ่งสวีเซียวไม่นับ เป็นเพียงของที่มอบให้เป็นการส่วนตัว”
นางอธิบายส่ง ๆ แล้วพาเซียนจักรพรรดิทั้งสามและคณะไปนั่งที่ด้านหน้า
เมื่อผู้คนในลานกว้างคารวะเสร็จสิ้น เหล่าเซียนจักรพรรดิก็ส่งเสียงเข้าหูถึงกัน ไต่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น
“ไอ้บ้าเอ๊ย?!!!”