การศึกกลางนภายังคงดำเนินต่อไป
ผู้อาวุโสตะขาบดำและหัวหน้าเผ่าหนูเงินจ้องมองสวีเซียวพร้อมกับกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ
ชาติไหนกันที่เตะกายเนื้อเซียนเสวียนแตก วิญญาณหนีไม่รอด ถูกเก็บเข้าอาวุธเซียนขั้นสุดยอด?!
บัดซบจริงๆ!
เจ้าสวีจอมมารนี่ บังอาจแข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้วหรือ!
ทั้งสองตัวสั่นเทิ้ม ไม่ต้องสู้ก็รู้ว่าพวกตนไม่ใช่คู่มือของจอมมารผู้นี้แน่!
ทั้งสามแห่งตระกูลนกกระเรียนขาวต่างประหลาดใจเล็กน้อย นึกถึงข่าวลือในเผ่าอสูรที่ว่าอีกฝ่ายได้รับสืบทอดจากเซียนจักรพรรดิโบราณ
"ดูท่าคงไม่ใช่การสืบทอดจักรพรรดิเซียนเพียงเล็กน้อย แต่อาจเป็นการสืบทอดครั้งใหญ่!"
เฒ่าผมดอกไม้ส่ายหน้าอย่างเงียบๆ วาสนาขี้หมูขี้หมานี่ช่างท้าทายฟ้าดินเสียจริง!
หญิงวัยกลางคนยังคงวางผังค่ายกลต่อไป ส่วนเสียนเอ๋อมองด้วยสายตาเหยียดหยาม
"จอมมารวาสนาขี้หมูขี้หมา!"
สวีเซียวเก็บกายทองหมื่นพุทธ ลงมายืน พยุงร่างที่สูงโปร่งบางราวพญางูน้ำของชิงหมานขึ้น
อีกฝ่ายสีหน้าซีดเผือด ปากคั่งเลือด ได้รับบาดเจ็บสาหัส
ชิงหมานคิดว่าตนคงหนีชะตากรรมนี้ไม่พ้น เสียงดังกล่าวแล้วกลับมีแสงทองร่วงลงมาจากฟ้า มีคนมาช่วยนางโดยเฉพาะ!
เพ่งมองดูให้ดี
แม่เจ้า!
กลับเป็นจอมมารเผ่ามนุษย์คนนี้!
นางกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ ร่างน้อยสั่นเทาเอ่ยว่า "ขอบคุณผู้ตรวจการสวีที่ช่วยข้า.....กระอัก..."
เลือดอีกคำหนึ่งพ่นออกมา เปื้อนชุดเขียวจนแดงฉาน
สวีเซียวเร่งวิชา น้ำศักดิ์สิทธิ์สามแสงพุ่งออกมาจากฝ่ามือราวกับน้ำพุ โอบล้อมชิงหมานไว้ทั่วร่าง
"หัวหน้าเผ่าชิงอย่าขยับ ข้ามีเคล็ดวิชารักษาบาดแผลขั้นสูงสุด"
"อ๋า? โอ้...ขอบคุณผู้ตรวจการ..."
ชิงหมานมองผ่านน้ำศักดิ์สิทธิ์สามแสงอันบริสุทธิ์ เห็นโฉมงามเทพยดาของสวีเซียว