ร่างงามสูงส่งเปล่งประกายนวลเนียน รอยยิ้มอ่อนโยนงดงามดั่งดอกไม้
สวีเซียวใจเต้นเล็กน้อย รู้สึกว่าอาจารย์ผู้ชี้ทางเต๋าของตนยังคงเป็นเช่นเดิม คงเป็นเขาที่คิดไปเอง
เขายิ้มพลางกล่าว "อาจารย์กล่าวเกินไปแล้ว ลูกศิษย์เพียงแต่โชคดี ได้รับสืบทอดจากเซียนจักรพรรดิเท่านั้น พระคุณของอาจารย์ลูกศิษย์ไม่มีวันลืม หากไม่มีอาจารย์ ก็ไม่มีตัวข้าในวันนี้"
อาจารย์กับศิษย์ได้พบกันใหม่ ข้างกายสิบสามเซียวถึงกับกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสั่นไหว
สตรีผู้กุมชะตาฟ้าหลายสิบคนต่างเบิกตากว้างด้วยความดีใจ มองสตรีผู้นี้ที่ชื่อเสวี่ยเหยาแล้วรู้สึกใกล้ชิดยิ่งขึ้น ราวกับเป็นอาจารย์ของตนเอง
"คนเหล่านี้ล้วนเป็นสหายร่วมเต๋าของเจ้าหรือ?"
เสวี่ยเหยามองสตรีผู้กุมชะตาฟ้าหลายสิบคนที่อยู่เบื้องหลังสวีเซียว รวมถึงสิบสามเซียว
สายตาเมื่อมองไปที่สิบสามเซียว ค่อยๆ หรี่ลงเล็กน้อย แววตาอำมหิตวาบผ่าน
เจ้าหมีดำสารเลว ยังกล้าทำตัวเป็นลูกน้องปีศาจอีกหรือ ชอบเฝ้าประตูนักใช่ไหม? ข้าเซียนจักรพรรดิได้เตรียมตำแหน่งอันงดงามไว้ให้เจ้าแล้ว
สิบสามเซียวสัมผัสได้ถึงสายตาของเสวี่ยเหยา จึงสั่นสะท้านไปทั้งกาย ใจจู่ๆ ก็รู้สึกถึงลางร้าย... พี่สวี! แน่ใจหรือว่าแต่ก่อนท่านกับเสวี่ยเหยาความสัมพันธ์ดีจริงๆ ใช่ไหม?!
"คารวะเซียนจักรพรรดิเสวี่ยเหยา!"
เมื่อถูกเสวี่ยเหยาเอ่ยนาม เหล่าสตรีผู้กุมชะตาฟ้าต่างหน้าแดงก่ำเดินเข้าไป ค้อมตัวคำนับ
ดวงตางดงามปรากฏความดีใจและตื่นเต้น ยิ่งมองเสวี่ยเหยาก็ยิ่งรู้สึกสนิทสนม
สวีเซียวหัวเราะ "อาจารย์ ล้วนเป็นพรหมลิขิตของลูกศิษย์ พรหมลิขิตยิ่งใหญ่ ไม่อาจฝืนได้นี่นา"
เสวี่ยเหยาหัวเราะเย็นเบาๆ สีหน้าอ่อนโยนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา เสวี่ยเหยาเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตยึดครองจุดสูงสุด พลังแห่งมหาเทพพลุ่งพล่านขึ้นเล็กน้อย
ศิษย์หนุ่มมัวเมากาม!
ถึงตอนนี้ยังกล้าหลอกอาจารย์อยู่อีก ยังกล้าพูดว่าพรหมลิขิตยิ่งใหญ่! เจ้าคิดว่าอาจารย์ยังเป็นจีเสวี่ยในอดีตคนนั้นอยู่อีกหรือ?!