เดิมทีบรรยากาศการเฉลิมฉลองเต็มไปด้วยความยินดี แต่เมื่อสวีเซียวปรากฏตัว จัตุรัสก็เงียบลงทันที
ทุกคนในใจมีโทสะ แต่ก็ไม่อาจเอ่ยออกมาได้
ทำได้เพียงกัดฟันกรอด อยากจะขึ้นไปทุบตีสัตว์นรกใจทรามนั่นให้สักยก!
เรือเซียนเทียบท่า สวีเซียว ฟ่งชิงเสวียน และหลงหมิงก้าวขึ้นหน้า
ด้านหลังคือสองผู้อาวุโสเฮ่อและข่งหมิง รวมถึงหกคนกลุ่มโล่วตานของหลงเจิน ล้วนเป็นเซียนไท่อี่และเซียนทอง
“เซียนตี้ฉู่หยิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!”
ฟ่งชิงเสวียนเอามือไพล่หลัง ชุดคลุมทองเปล่งประกายอย่างทระนง
แววตาเฉียบคมดุจสายฟ้า ทะลุตรงไปยังดวงตาของฉู่หยิน นางขยับคิ้วอย่างละเอียด แล้วยอมก้าวออกมาต้อนรับเป็นกรณีพิเศษ
“ฮ่ะๆ นึกว่าใคร ที่แท้ก็พี่เทียนอวี่”
ฉู่หยินยิ้มบาง ชุดกระโปรงสีขาวดั่งเซียน ดวงตาสวยมีแววพิเศษเมื่อมองเทียนอวี่ “ยินดีกับพี่สาวที่ฟื้นคืนชีพสำเร็จ วิชาการก็ก้าวหน้าอีกขั้น ดูจากสภาพของพี่แล้ว การฟื้นคืนชีพครั้งนี้ คงได้พลังเพิ่มมาไม่น้อยเลยทีเดียว!”
แม้ภายนอกจะดูปกติ แต่ในใจของฉู่หยินแอบประหลาดใจ
ตอนนี้เทียนอวี่ให้ความรู้สึกที่ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง พลังกดดันระดับเซียนตี้ที่มองไม่เห็น กลับทำให้รู้สึกถึงภัยคุกคามเล็กน้อย!
เฟิ่งชิงเสวียนยกมือเล็ก ๆ ขาวเนียนปัด ๆ ราวกับไม่ได้ใส่ใจฉู่หยินในสายตาเลย พลางเอ่ยอย่างไม่แยแส “ก็ธรรมดา แค่มีวาสนาอยู่บ้าง ได้ปราณแท้หงเหมิงมาสองสามสายเท่านั้น”
ฉู่หยินใจสั่น ไหว แค่สองสามสาย?
ได้สติ ฉู่หยินยิ้มอ่อนโยน ถอนหายใจเบา ๆ “พี่เทียนอวี่ยังมีพรชะตาน่าทึ่งนัก... พี่เทียนอวี่ หากไม่รังเกียจ ตำแหน่งเซียนตี้แห่งแดนใหญ่เช่นนี้ จะยกให้พี่ก็ได้นะ...”
เทียนอวี่หัวเราะเย้ย “ไม่ต้องรีบ รอให้งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของเซียนตี้ผู้อาวุโสจบก่อนเถิด อย่างไรเสียตอนนี้ข้ามาเพียงเพื่อแสดงความยินดี ฮ่ะๆ”
ตอนนี้นางมีอาวุธกฎระดับสูงสุดสองชิ้น ร่างกายก็กำลังบ่มเพาะสายเลือดบรรพบุรุษฟีนิกซ์อยู่