สวีเซียวชาไปทั้งตัวแล้ว มองศิษย์อาจารย์เซี่ยเย่าที่จริงจังเป็นบ้าเป็นหลังก็ยังมึนหัวเรื่อย ๆ
บัดซบ...ตอนนี้ต้องรีบหาทางหนีให้เร็วที่สุดแล้ว!
เสวียนหลิงจำใจกดเสร็จ ก็ใช้ผ้าไหมวิเศษเช็ดน้ำให้เซี่ยเย่า แล้วสวมรองเท้าเล็กงดงามให้
ฝ่ายหลังพาซ่างกวนชิง พร้อมด้วยสาวใช้สามคนเสวียนหลิง โจวจื่อเวย เหอเซียนเอ๋อร์ ออกจากห้องโถงใหญ่ แล้วเริ่มลงมือตรวจตราสตรีผู้กุมชะตาฟ้าทำงานด้วยตัวเอง
สวีเซียวถูกมัดเป็นเจี๊ยวตลอด ต้องบินติดตามข้างกายเซี่ยเย่า
พลังวิญญาณถูกดูจนแห้ง เย้วน้ำปลาไม่ได้เลยจริง ๆ
“ฉือหลานเอ๋อร์, ลัวหยินซา, พวกเจ้าจัดการไม้ดอกไม้ประดับกันยังไง? กลีบดอกเสียหายหมดแล้ว! งานง่าย ๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วจะมาเป็นสาวใช้ของเซียนจักรพรรดิผู้นี้ได้ยังไง?”
“หลิวชิงเฉียน, เจวี๋ยโหรว, โง่! โง่เหลือเกิน! ลูกศิษย์ของผู้นี้ไปเจอสหายร่วมเต๋าโง่ ๆ พวกนี้มาได้ยังไง! ทำเอาเซียนจักรพรรดิผู้นี้เสียหน้า!”
“ครัวตำหนักเซียนจักรพรรดิทำของกินไม่อร่อยขนาดนี้ออกมาได้ยังไง? ทำใหม่!”
“เหอเซียนเอ๋อร์ โจวจื่อเวย พวกเจ้าไปชงชาจิตวิญญาณมาหน่อย เซียนจักรพรรดิผู้นี้กระหายน้ำอยู่”
วกวนไปมาอยู่แบบนี้ บรรดาสตรีผู้กุมชะตาฟ้าต่างแอบสะอื้นไห้ ระทมทุกข์เต็มประดา
เซียวเซียว!
ศิษย์อาจารย์ของเจ้าแอบรังแกพวกเราอย่างโจ่งแจ้ง!!
พวกเราไม่ทำแล้ว!!
ให้เหอเซียนเอ๋อร์ โจวจื่อเวย เสวียนหลิง ตักน้ำอาบให้อีกครั้ง เสวี่ยเหยาก็พาสวีเซียวเหมือนปล่อยว่าวกลับมายังห้องบรรทมเพื่อพักผ่อน
ปิดประตู ในห้องหอมกรุ่นด้วยกลิ่นดอกไม้ เซี่ยเย่าเคลื่อนกายงามล้ำเลิศขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียง ใบหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนโยนงดงามแล้วเริ่มบำเพ็ญ