สวีเซียวหัวเราะกล่าว “ผู้อาวุโสติ้งจิ้งไม่ต้องเกรงใจ ข้าคลังเซียนล้นเหลือ อาวุธเทพและมรดกสืบทอดมิใช่น้อย ผู้อาวุโสกับข้ามีวาสนาต่อกัน กระบี่กระจอกเพียงเท่านี้ ไม่คู่ควรกล่าวถึง”
ติ้งจิ้งใบหน้างดงามผุดผ่องกลับแดงเรื่อทั่วทั้งแก้ม มองสวีเซียวนานเพียงใดก็ยากจะตั้งสติกลับคืนได้
สวรรค์!
เจ้าหนุ่มแพศยาคนนี้!
มิยอมหยุดยั้งจนกว่าจะได้นางมาเป็นแน่!
แววตาผันแปร สมองรีบขบคิดอย่างรวดเร็ว
หากนางรับกระบี่เซียนขั้นจอมราชันของอีกฝ่ายไว้ ก็เท่ากับยอมตกลงที่จะให้เขาไล่ตามจีบ เช่นนี้... เช่นนี้จะทำให้นางต้องอับอายขายหน้าไปทั้งชีวิต!
ฟันกัดแน่น มองสวีเซียว แล้วผ่อนลมหายใจหอมบางเบา
สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดของกระบี่เซียนสูงสุดได้ นางเงียบ ๆ เก็บกระบี่สีน้ำเงินนั้นไว้ แล้วกล่าวขอบคุณอย่างเก้อเขิน “ขอบคุณผู้อาวุโสสวี... บุญคุณของผู้อาวุโส ติ้งจิ้งยากจะตอบแทนได้หมดสิ้น”
สวีเซียวยกมือแกว่ง “ไม่เป็นไร เจ้ากับข้ามีวาสนาต่อกันนักหนา ขอเพียงผู้อาวุโสติ้งจิ้งใช้ยาเม็ดเซียนหยวนหมดเมื่อใด ก็บอกข้าได้เสมอ เนื่องจากมีวาสนาต่อกัน เช่นนั้นต่อไปนี้ทรัพยากรของผู้อาวุโส ข้าสวีเซียวขอรับผิดชอบเอง”
“ไม่ต้องเอ่ยถึงยาวิญญาณเซียน ต่อให้ผู้อาวุโสก้าวขึ้นสู่เซียนสวรรค์ ยาเซียนธาตุทั้งห้าก็มิใช่เรื่องเกินเอื้อม”
[ส่งมอบอาวุธเซียนขั้นจอมราชัน กระบี่เย็นเก้าหยินสำเร็จ คืนกลับเป็นอาวุธแห่งเต๋า กระบี่น้ำแข็งมหาเต๋า]
ของตอบแทนคืนเข้าระบบ อาวุธแห่งเต๋าชิ้นแรก สวีเซียวแววตาเป็นประกาย รู้สึกพึงพอใจในใจ
ไม่เลว!
“รับผิดชอบทั้งหมด?! จะส่งยาเซียนธาตุทั้งห้าให้ข้าอีกด้วยหรือ?!”
ติ้งจิ้งเบิกตากลมโต ร่างอวบอิ่มสง่างามสั่นเทิ้ม แก้มแดงระเรื่อ ไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง