"อินซา หลิวลี่! ต่อหน้าธารกำนัล กลางวันแสกๆ แบบนี้ เจ้าทั้งสองไม่รู้จักฟ้าดินกันบ้างหรือไร!"
สาวงามเรียงราย สตรีงามเลิศอวิ้นโยวเดินเข้ามา รูปร่างอวบอิ่มงอนงาม กลิ่นหอมอบอวลเข้าจมูก
"อะ? ท่านอาจารย์ใหญ่! พวกเราชอบเจ้าหน้าที่สวีจริงๆ น่ะค่ะ! คบหากันมานานแล้ว ท่านก็รู้ดีไม่ใช่หรือ..."
สองนางหน้านวลแดงระเรื่อ ท่าทางเขินอาย
"ยังไม่ปล่อยอีกหรือ" อวิ๋นโยวยิ้มบาง สองนางไม่กล้าขัดคำสั่งอาจารย์ใหญ่ จึงจำใจปล่อยแขนสวีเซียว
นางก้าวขึ้นหน้า ยื่นมือขาวผ่องไปโอบแขนสวีเซียวไว้เอง กลิ่นหอมอวลร่ำไร "พี่สวีน้อย พวกหลานสองคนนั้นไม่รู้จักกาลเทศะ อย่าไปสนใจพวกนางเลย ยิวอ้ายรักพี่สวีน้อยที่สุด!"
อวิ๋นโยวซบลงที่ไหล่เขา ดวงตางดงามเต็มไปด้วยความสุขและเขินอาย
ด้านข้างหลิวลี่กับลั่วหยินซามองด้วยตาที่เบิกกว้าง "นี่... ท่านอาจารย์ใหญ่... ท่านก็...!!!"
"บัดซบจริง!!!"
"ผู้ตรวจการสวี กรงเล็บปีศาจของท่านยื่นออกมาได้เจ๋งสุดๆ จริงๆ!!!"
เหล่ามนุษย์ที่ยังไม่รู้เรื่องราวต่างหน้าซีดเผือด นี่แทบจะเท่ากับสาวงามในสำนักนางฟ้าทั้งหมดต้องตกเป็นของเขาโดยสิ้นเชิง
"สัตว์นรก! ข้าผู้นี้สักวันจะต้องชำระแค้นให้เจ้า!!!"
ด้านหลังสุด ตู๋กูจิงอวิ๋นและจูเกอชิงเทียน ซึ่งทรุดโทรมแทบยืนไม่ไหวอยู่แล้ว ต่างพ่นเลือดเป็นละอองฟุ้งกระจาย
แล้วทั้งคู่ก็เอนกายล้มลงไปด้านหลัง ตูม! สลบไปด้วยความโกรธจนหมดสติ
คืนนั้นสวีเซียวจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อย แล้วก็โอบกอดหยานหลิงสาวน้อยผู้บริสุทธิ์งดงาม เข้าห้องด้วยกันอย่างมีความรักใคร่
"เซียวเซียว! หลิงหลิงคิดถึงท่านแทบขาดใจสองเดือนนี้!"
"ฮิฮิ! เซียวเซียวเก่งที่สุด! หลิงหลิงจะรักท่านไปตลอดกาล!"
"รักหลิงหลิง รักมากที่สุด"
ประตูปิดลง ที่ช่องหน้าต่าง นกน้อยสีทองสูดหายใจลึก เตรียมเก็บหลักฐานความชั่วช้าของสวีเซียวจอมมารเพิ่มเติม