จบสิ้น!
"เอ่อ... ฮ่าๆ... ฝ่าบาทเซียนเทวะ ไม่ได้เลื่องลือเกินจริงขนาดนั้นหรอก... แค่ใหญ่กว่าปกตินิดหน่อยเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรน่าดูนัก..."
เซียวเทียนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มประจบ ประสาทเหงื่อแตก
เขากังวลว่าเซียนเทวะชู่อินจะโลภปราณแท้หงเหมิงของเขา!
สัตว์นรกจอมมาร!
ข้ายังไม่มีโอกาสได้หลอมเลย!
ดวงเนตรงามลุ่มลึกของชู่อินราวมีประกายรำไร เอ่ยพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น "เก็บไว้ให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่? ข้าขอดูเพียงเท่านั้น อยากเห็นโฉมหน้าของยาจักรพรรดิสวรรค์เต๋าอันยิ่งใหญ่ยุคบรรพกาล"
บัดซบ!
เซียวเทียนเหงื่อท่วมกายในทันใด ข้าจะไม่ยอมอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันกับเจ้าเจ้าสำนักมารเด็ดขาด!
ชู่อินปรากฏกาย เหล่าผู้อาวุโสใหญ่ระดับจินเซียนที่ยืนดูอยู่แต่ไกลต่างก็บินเข้ามาคำนับ
ทุกคนตอนนี้มองเซียวเทียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น ยาจักรพรรดิสวรรค์เต๋าอันยิ่งใหญ่ของเซียนเทวะยุคบรรพกาล?
ใหญ่เท่ากำปั้น?
อยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก
"นี่... เอ่อ... ก็ได้..."
เซียนเทวะชู่อินยิ้มมองอยู่ตลอด ทุกคนก็ยังรู้ดี บัดซบ ไม่มีเวลาให้หลอมเลยจริงๆ!
ยามหยกทองคำเรืองแสงขนาดเท่ากำปั้นบินออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก ตั้งใจเพียงว่าจะให้ทุกคนดูแวบหนึ่งแล้วก็จบ
แต่พอหยิบออกมาเท่านั้น ชู่อินสะบัดมือข้างเดียว พลังเต๋าอันยิ่งใหญ่โอบอุ้มยามนั้นไปไว้ในมือของนาง
"ไม่ได้การแล้ว!" เซียวเทียนร้อนใจจนแก้มแดงก่ำ
ชู่อินมองยามทองคำเรืองแสงในมือ พลันสัมผัสได้ก็เบิกตาโพลง
"ปราณแท้หงเหมิง?!"
ร่างชราสง่างามแทบไม่เชื่อสายตา มือที่ถือยามทองคำเรืองแสงสั่นระริก
ประกายคมในดวงเนตรวาววับ นางคิดทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว
ไม่น่าแปลกใจที่สวีเซียวทำให้เซวียเหยาไม่พอใจได้ขนาดนั้น ยังกลับออกมาจากแดนเซียนพเน่าสวี้ได้อย่างปลอดภัย ต้องสัญญาผลประโยชน์กับเซวียเหยาไว้มากมายแน่นอน