“วงล้อทองคำพิโยคเทพเก้าชั้นฟ้าธาตุทั้งห้า?!”
วงล้อทองอร่ามค่อย ๆ หมุนแผ่วเบา เหล็กแหลมเพชรบนวงล้อนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
หลิวอ้ายฮวา งามพร้อมสมบูรณ์จนมิอาจตำหนิ เรือนกายสั่นระริก แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ลูกศิษย์สวีเซียว... กลับมอบเครื่องเต๋าระดับกฎให้แก่นางตรง ๆ เลยหรือ?!
นี่ยังเป็นเครื่องเต๋าระดับกฎขั้นสูงสุด เทพานุภาพสะเทือนฟ้า!
ฟ้าดินถล่ม!!
ลูกศิษย์โง่เขลา!
หลิวอ้ายฮวาก็แค่ปลอมตัวเป็นอีกคนหนึ่ง!
นางมิใช่ตัวตนจริง ไม่คู่ควรให้เจ้าทุ่มเทใจรักเพียงนี้!!
หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ใบหน้าขาวผ่องงดงามพลันขึ้นสีแดงเรื่อ
สวีเซียวยิ้มอบอุ่นเอ่ย “อ้ายฮวา เจ้าตั้งใจจะเลิกกับข้า และคงไม่พบข้าอีก นี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ข้ามอบให้เจ้า เป็นเครื่องยืนยันความรักของเราสอง”
ในใจพยักหน้าด้วยความพอใจ
การเลิกกับหลิวอ้ายฮวาก็เป็นเรื่องดี ไม่อย่างนั้นเสวี่ยเหยาทำไมชอบโผล่มาแปลก ๆ เขายังปรับตัวไม่ค่อยได้
ยังได้ชดเชยคืนกลับอีกรอบ ถือว่าสมบูรณ์แบบ
อย่างไรเสียเสียงบันทึกและภาพทั้งหมดก็อยู่ในกำมือเขา ถึงยามจำเป็นภายหลังก็ยังนำออกมาใช้ได้
ไม่ส่งผลกระทบ!
“ขอบคุณเจ้า สวีเซียว”
หลิวอ้ายฮวาเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้า สั่นเทาเก็บวงล้อทองคำพิโยคเทพเก้าชั้นฟ้าธาตุทั้งห้าไว้อย่างดี
จ้องมองสวีเซียว ดวงตาประกายความรักใคร่ เรือนกายส่งกลิ่นหอมดอกไม้กระจาย
ไม่กล่าวสิ่งใด โอบกอดสวีเซียวไว้ แนบชิดด้วยความอ่อนหวานเล็กน้อย
“พอแล้ว อ้ายฮวา เลิกกันแล้ว ต่อไปต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ” สวีเซียวตบแผ่นหลังอีกฝ่ายเบา ๆ
หลิวอ้ายฮวาดูเหมือนตัดสินใจได้แล้ว จ้องสวีเซียวด้วยดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักเอ่ย “สวีเซียว! เจ้ารักข้ามากเพียงนี้ ข้าตัดสินใจแล้ว จะไม่เลิกกับเจ้า! ข้าจะอยู่กับเจ้าตลอดไป!”