สวีเซียวกับอวิ๋นโยวกลับห้องพัก ในลานบ้าน หญิงงามอย่างเยว่ฮวาและเสวียนหลิง ฯลฯ ต่างขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ไอ้โจรลามกนี่... ยังไม่เลิกรากันอีกหรือ!"
หญิงงามจูหยวนซวีรู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับว่าตนได้ทำร้ายจูหยวนเสวี่ย... บรรพชนก็เพื่อเส้นทางเซียนของเจ้าเท่านั้น!
ในใจปฏิเสธเสียงแข็ง
ในห้องของสวีเซียว
"น้องเซียว... พี่อวิ๋นโยวรักเจ้ามาก! พุทโธ่เอย ชะตาพรแค่ไหนกันเชียว..."
"ข้าก็รักพี่อวิ๋นโยว"
เสื้อผ้าร่วงเกลื่อนพื้น ทั้งคู่เริ่มเคล้าเคลียกันแล้ว
โอสถเซียนที่เคยส่งให้ถูกส่งคืนกลับมา คริติคอลส่งคืนโอสถปราณหนึ่งเดียวหงเหมิง ส่วนปกติส่งคืนโอสถเซียนเต๋าทอง 45 เม็ด
"ไอ้หมาเสเพล! ข้าจะดูว่าเจ้าทำอะไรอยู่!"
นกน้อยปีกทองบินไปยังหน้าต่างห้องสวีเซียว ปากเล็กแหลมไหวพลังวิญญาณอย่างเงียบเชียบ จิกหน้าต่างเป็นรูเข็มเล็ก ๆ
ตาเล็กเขียว ๆ มองผ่านเข้าไป ร่างนกแข็งทื่อ ปากเล็กอ้าค้าง ตะลึงอยู่ตรงนั้น
"ไอ้เสเพลหน้านอกใจดี... กล้าทำจริง ๆ ด้วย!"
เทียนหลิงที่ตั้งใจจะเข้าไปแสดงแยกกายเพื่อข่มขวัญสวีเซียว กลับยืนงงอยู่หน้าต่าง
ตาเล็ก ๆ แวววาว ม่านตาสั่นไหวไปมา
"ข้า... จะฆ่าเจ้า!!!"
แต่ครู่ใหญ่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาดูมีประกายวาบ กลืนน้ำลายเงียบ ๆ จู่ ๆ ก็เกิดความสนใจแอบดูต่อไป
อีกฟากหนึ่ง ในถ้ำเทียนหลิงแห่งสำนักเซียนหมื่นอสูร
หญิงงามสูงศักดิ์ในชุดคลุมทองนั่งขัดสมาธิบนเบาะรองนั่ง ร่างงดงามสมบูรณ์แบบสั่นเทาเล็กน้อย ใบหน้างามขาวนวลดั่งฟ้าประทานมีสีแดงเรื่อบาง ๆ
"เผ่าพันธุ์มนุษย์สัตว์เดรัจฉาน... โลกนี้จะมีความน่าอดสูเช่นนี้ได้อย่างไร!"
"ชิงเสวียน! โชคดีที่อาจารย์ช่วยเจ้าไว้ทัน!"
ในใจพลันรู้สึกตกใจภายหลัง หากปล่อยให้ไอ้คนพาลยื่นกรงเล็บปีศาจสำเร็จ นางคงรู้สึกรังเกียจศิษย์ชิงเสวียนขึ้นมาจริง ๆ!