นกทองคำจ้องมองเซวียเสวี่ยด้วยความงุนงง ถอนหายใจเบา ๆ แล้วกลืนน้ำลายอย่างเงียบ ๆ
“เสวียนเสวี่ย เจ้าต้องไม่มีวันยอมจำนนต่อสวีเซียวไอ้ชาติชั่วเด็ดขาด!”
“ไอ้ชาติชั่ว! ข้าจะล้างแค้นให้ผู้บำเพ็ญหญิงทั้งใต้หล้าให้จงได้!!”
ที่เมืองชิงมู่ เรื่องที่สวีเซียวไม่เกรงคำเตือนของเฟิ่งเทียนชิง ยังกล้ายื่นกรงเล็บปีศาจออกไปอีกครั้ง แพร่สะพัดไปทั่ว
เหล่าอสูรพากันตะลึงงัน ไม่เชื่อสายตา ไอ้หมอนี่บัดนี้ยังกล้ายื่นกรงเล็บปีศาจไปยังผู้บำเพ็ญหญิงเผ่าพันธุ์มนุษย์อีกหรือ!
สัตว์นรก! เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่!!!
เหล่าอสูรเอามือกุมหน้า คร่ำครวญอย่างเจ็บปวดดั่งใจถูกบีบเค้น
อีกฝ่ายในการศึกครั้งนี้ วางตาค่ายกลไว้แนวหน้าได้สำเร็จ ฝีมือกล้าหาญยิ่งนัก ยังสังหารผู้บำเพ็ญเซียนสวรรค์ดินฟ้าระดับสุดยอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ไปสองคน
“ไอ้โจรหมา! บัดนี้เจ้ากลายเป็นศัตรูร่วมกันของสองเผ่าพันธุ์เราแล้ว!!”
ทุกคนมิได้เกลียดชังเผ่าพันธุ์มนุษย์ หากแต่เกลียดชังสวีเซียว
ฝ่ายหลังเพียงลำพังคนเดียว ทำให้สองเผ่าที่รบพุ่งกันมาหลายล้านปีต้องสามัคคีเป็นหนึ่งเดียวกันได้
ในโถงใหญ่จวนเจ้าเมือง สวีเซียวถูกนำตัวโดยทหารอสูรหลายนายเข้าไปในโถงเพื่อเข้าเฝ้า
เฟิ่งเทียนชิงทราบข่าวแล้ว จึงรออยู่ในโถงตั้งแต่เนิ่น
ขงชิงมิได้มา แผนลอบสังหารของเขาล้มเหลว ไม่อยากแม้แต่จะมองไอ้โจรหมานั้นแม้สักเสี้ยวตา!
บัดซด! รอตายได้เลย!
ข้าน้อยจะอยู่เป็นศัตรูกับเจ้า!
“สวีเซียว!”
เฟิ่งเทียนชิงตบโต๊ะลุกขึ้นยืน ร่างขาวผุดผ่องสมบูรณ์แบบสั่นเทิ้มเล็กน้อยด้วยความโกรธ
ใบหน้างดงามสูงศักดิ์ขึ้นสีแดงด้วยความเดือดดาล อยากจะฟาดไอ้โจรหมานี้ให้ตายคามือสักฉาด!
“ดูเจ้าวัน ๆ ทำอะไรอยู่? มาถึงเมืองชิงมู่ของข้าได้ไม่นาน กลับไปมีคนรักตั้งมากมาย!”
“หากยังกล้ายื่นกรงเล็บปีศาจออกมาอีก ไม่ว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์หรือเผ่าอสูร ข้า ผู้เป็นเจ้าหน้าที่ใหญ่ จะไม่มีวันละเว้นเจ้าเด็ดขาด!”