เยียนหลิงที่ถูกสวีเซียวประคองขึ้นมา เบิกตากลมโตมองสวีเซียวด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เจ้าจะให้ข้าเจ้าเม็ดยาอมตะสิบเม็ดเพื่อขอข้า?!”
“แล้วยังคุณภาพขนาดนี้?!”
นางงงไปหมด
ถึงแม้นางจะถูกสวีเซียวทำร้ายจนบาดเจ็บ แต่สำหรับผู้บำเพ็ญขั้นมนุษย์เซียนอย่างนางแล้ว แค่นี้ก็แค่บาดแผลภายนอก กระดูกจะหายภายในครึ่งวัน
แค่นี้เขากลับให้ยาเซียนอมตะสิบเม็ดเพื่อขอโทษ?!”
แม่เจ้า!
สวีเซียวคนนี้ใจกว้างจริง ๆ นะ!
ใบหน้าบวมเป่งที่งดงามเต็มไปด้วยความตะลึง ไม่ร้องไม่ห่มแล้ว นอนอยู่ในมือสวีเซียว ไอเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “แบบนี้...... ในเมื่อสหายสวีเอ่ยขอโทษข้า เช่นนั้นก็แล้วไป เรื่องการประลองบนเวที พลาดพลั้งไปบ้างเป็นเรื่องธรรมดา”
ด้วยพลังวิญญาณช่วย นางยื่นมือขาวผ่องเรียวเล็กออกมา เก็บยาอมตะเซียนทั้งหมดเข้าถุงเก็บของในทีเดียว
หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความดีใจ ใช้แขนเสื้อแดงเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แววตากลมโตดูมีประกายยินดี
ฮึฮึ!
ถูกชกครั้งนี้ไม่เสียเปล่า!
ยาอมตะเทพช่างทรงพลัง ขนาดหนึ่งเม็ดเทียบได้สองเม็ด!
นางคิดว่านี่คือการชดเชยของสวีเซียวที่มีต่อนาง ไม่ได้คิดอะไรอื่น
ผลการชดเชยแบบนี้ ทำให้นางพอใจอย่างยิ่ง!
สวีเซียวยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ประคองเยียนหลิงขึ้นมา แล้วส่งนางลงจากเวทีประลอง
[มอบยาเม็ดเซียนหยวน 1 เม็ด มอบให้เยียนหลิงเป็นครั้งแรก กระตุ้นคริติคอลทวีคูณหมื่นเท่า คืนกลับยาห้าชี่ชั่วยอด]
[มอบยาอมตะอมตะ 9 เม็ด คืนกลับยาห้าธาตุเซียน 45 เม็ด]
“สหายสวี! ขอบใจเจ้ามากนะ!”
เยียนหลิงลงจากเวที เดินกะเผลกแล้วหันกลับมา แววตากลมโตฟื้นขึ้นบ้างแล้ว สายตางดงามเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ