หลายวันต่อมา ยามเช้าตรู่
ยอดเขาฟ้าแก้ว แดนเซียนหลิงชาง อาจารย์ใหญ่สำนักเซียนอู๋หลิง ลานเล็กห้องจันทร์
ชุดกระโปรงสีคราม ร่างงดงามอ่อนช้อยดั่งสายน้ำ หยุนฮวาไห่ฟังจนตะลึง
ใบหน้าใสกิ้งเปล่งแสงระเรื่อ ร่างน้อยวัยเยาว์สมส่วนงดงามดั่งบุปผา
"เป็นถึงบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเซียนของสำนักเซียนแล้วหรือ? หรือว่าจะเป็นเซียนจักรพรรดิจุติลงมา?!"
ริมฝีปากเล็กงามเผยอเล็กน้อย นางถูกคำพูดของสตรีงามชุดขาวเบื้องหน้าทำให้ร่างกายสั่นเทา
เยว่ฮวา ร่างอวบอิ่มสง่างาม ถอนหายใจเบา ๆ "หยุนฮวาไห่เอ๋ย สวีเซียวตอนนี้มีสถานะสูงส่งในสำนักเซียนหมื่นปีศาจ กลายเป็นบุคคลที่สำนักเรามุ่งเน้นอบรมเป็นพิเศษ สำนักอู่หลิงของเราจำต้องพึ่งพาเขาเท่านั้น"
"เพียงสวีเซียวช่วยเหลือ ศิษย์ในสำนักอู่หลิงของเราทุกคนจะพ้นจากสถานะเชลย กลับไปบำเพ็ญในแดนเซียนซ่อนวิญญาณได้"
"นี่คือโอกาสอันดี...เยียนหลิงเป็นคนสนิทของสวีเซียว เจ้าไปหาแม่นางนั้นเถิด ให้แม่นางช่วยกล่าวคำหวานข้างหูสวีเซียว อนาคตของสำนักอู่หลิงเราขึ้นอยู่กับสวีเซียวแล้ว..."
ดวงตางามของเยว่ฮวาครุ่นคิด นางเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ที่สวีเซียวได้เป็นศักดิ์สิทธิ์บุตรของราชันเซียนด้วยตาตนเอง
เจ้าเด็กเสเพลนี้!
เติบโตเร็วเกินไปแล้ว!
"คำหวานข้างหูน่ะหรือ?"
หยุนฮวาไห่กะพริบตางาม ฟังแล้วแก้มแดงเรื่อ
ศิษย์รักเยียนหลิง...ต่อไปอาจได้เป็นชายาเซียนจักรพรรดิก็เป็นได้!
นางซึ่งเป็นอาจารย์จะถูกทิ้งห่างไปเลยสิ!
เที่ยงวัน ยอดเขาเทียนขุย ห้องของลั่วหยินซา
"ซาซ่ารักศักดิ์สิทธิ์บุตรสุดหัวใจ!"
ลั่วหยินซาเกาะแขนสวีเซียว ใบหน้างดงามเย้ายวนแดงฉานไปหมด
ร่างงดงามเกินจะพรรณนาสั่นเทาเบา ๆ รักจนสุดหัวใจสุดชีวิต
สวีเซียวกอดนางไว้ ยิ้มบาง ๆ "ซาซ่า หมั่นบำเพ็ญ ใช้โอสถเซียนให้มาก อย่าขี้เกียจเชียว ใช้หมดแล้วก็มารับได้ ไม่ต้องเกรงใจ"