ในหลุมขนาดใหญ่ ร่างทองหยินหยางบริสุทธิ์ของจินกังเฟิงเปล่งแสงสลัว เลือดสีทองพุ่งออกจากปาก สภาพน่าเวทนายิ่งนัก
แทบหมดลมหายใจ เงยหน้ามองสวีเซียวด้วยความเศร้าโศกและแค้นเคือง "สัตว์นรก...!"
ส่งเสียงร้องสุดท้าย ศีรษะเอียง สลบไสลไปโดยสิ้นเชิง
"ศิษย์จินกัง! เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่!"
ผู้อาวุโสสายในของสำนักเซียนหยางหยินรีบเข้าไป กระโดดลงหลุมอุ้มขึ้นมาตรวจดู
โชคดีที่ขั้นเซียนมนุษย์ขั้นสูงสุด กายเนื้อแข็งแกร่ง ไม่เป็นอันตรายใหญ่หลวง
"สวีเซียว! การประลองบนเวที เจ้ากล้าลงไม้หนักถึงเพียงนี้! ไม่มีจิตใจของสำนักใหญ่แม้แต่น้อย! ทำให้สำนักหยินหยางเสื่อมเสียชื่อเสียง!"
บุรุษชุดเหลืองวัยกลางคนตำหนิสวีเซียวบนแท่นหยก
ไม่กล้าด่าต่อหน้า เขารู้ว่าภูมิหลังของสวีเซียวไม่ธรรมดา มีอิทธิพลในสำนักหยินหยางไม่น้อย
สวีเซียวยิ้มอย่างสบายใจ "ข้าเพียงเตะเขาออกไป แต่ว่าผู้อาวุโสท่านนี้คงลืมศิษย์ของตัวเองไปแล้วกระมัง?"
บุรุษชุดเหลืองวัยกลางคนนิ่งอึ้งไป
เมื่อครู่เหตุการณ์พลิกผันใหญ่หลวง ตกใจจนสมองตื้อ ลืมไปจริงๆ!
"เจ้า... แล้วเจ้าก็ดีๆ ละกัน!"
หากพูดต่อก็คงต้องโดนตบหน้าอีก รีบอุ้มจินกังเฟิงกลับไปรักษาอาการบาดเจ็บ
สัตว์นรก!
อีกเดี๋ยวกองทัพทั้งหลายบุกขึ้นไป เจ้ารอตายได้เลย!
"บัดซบ! โอหังเกินไปแล้ว! กำเริบเสิบสานเกินไป!!"
"ไม่มีความเกรงกลัวต่อผู้อาวุโสสายในของสำนักอื่นแม้แต่น้อย! แม้แต่มารยาทพื้นฐานก็ไม่รู้หรือ?!"
ผู้คนที่มุงดูต่างถูกความอหังการของสวีเซียวปลุกเร้าความโกรธแค้น "เจ้าหมาเวร! ข้าอยากเห็นเหลือเกินว่าเจ้าหยิ่งได้ถึงเพียงไหน!!"
"เดี๋ยวถูกจัดการจนพิการ ข้าจะลงมือเก็บกวาดเอง!!!"