"สหายน้อยทั้งหลาย ข้าอยู่คนเดียวก็ดีอยู่แล้ว ไม่ต้องลำบากพวกเจ้าเลย"
สวีเซียวปฏิเสธอย่างนุ่มนวล "รีบกลับไปเถิด เดี๋ยวคนอื่นเห็นเข้า จะหาว่าข้าใช้ความเป็นผู้อาวุโสข่มเหงพวกเจ้า ฮ่าๆ"
น้ำเสียงอ่อนโยนดุจผู้อาวุโสเมตตาศิษย์
เมื่อไม่มีการมอบของขวัญแล้วได้คืนกลับ คนเหล่านี้ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเขา
"อะ...?"
ศิษย์หญิงห้าหกคนฟังแล้วมองหน้ากัน สายตาทุกคู่ฉายแววผิดหวังอย่างยิ่ง
ก็จริง ผู้อาวุโสสวีเป็นถึงรุ่นก่อนที่คุณธรรมสูงส่ง เหตุใดจะมอบทรัพยากรให้โดยไร้เหตุผล
พวกสารเลวนั่น บังอาจแพร่ข่าวลือเกี่ยวกับผู้อาวุโสสวี ช่างน่าตายนัก!
ทำให้พวกนางเสียเที่ยวมาเปล่า ชั่วช้าที่สุด!
ไม่กล้าล่วงเกินสวีเซียวอีก หญิงทั้งห้าหกนางคารวะลาแล้วเดินออกจากเรือนเล็กอย่างขัดเขิน มุ่งหน้าออกไปข้างนอก
ทันทีที่มาถึงถนนใหญ่ตรงทางแยกภูเขา จินหลิ่วเซียงในชุดยาวสีฟ้าอ่อนก็เดินสวนมา
พวกนางเห็นจินหลิ่วเซียงแล้ว แววตาพลันฉายแววเย้ยหยัน
นางนี่ก็มาด้วยหรือ?