เฉิงหลี: “?”
“ไม่ใช่หรอก”
สีหน้าเขาเริ่มบึ้งตึง “คุณหมายความว่ายังไง? ถ้าคุณจะเล่นมุกอย่างอื่น ผมก็ไม่ถือสา แต่พูดแบบนี้มันเกินไปหรือเปล่า?”
“เรื่องจริง”
เซิ่งซินเยว่มีสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง “งั้นฉันพูดให้ตรงกว่านี้ก็แล้วกัน แฟนคุณมีปัญหา แถมเป็นปัญหาใหญ่ด้วย”
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง!”
เฉิงหลีตัวแข็งทื่อทันที สีหน้ามืดครึ้ม “ผมยอมให้คุณเล่นมุกได้ แต่ถ้าคุณไม่รู้จักคำว่าพอเหมาะพอดี ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!”
【สตรีมเมอร์นี่บ้าหรือเปล่า ด่าผู้หญิงของเขาต่อหน้าแฟนแบบนี้ หรือว่าอยากแย่งตำแหน่งเอง?】
【ขำจะตาย ไม่ดูตัวเองบ้างว่าเป็นใคร คราวนี้หน้าแตกแล้วสิ】
【นึกว่าเธอไม่เหมือนสตรีมเมอร์คนอื่นเสียอีก ไม่นึกเลยว่า...】
เซิ่งซินเยว่ไม่สนใจคำเยาะเย้ยในช่องแชต แสงสีทองวาบผ่านดวงตาของเธอ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “แฟนคุณแซ่จาง ฉันจะไม่เปิดเผยชื่อจริงของเธอในไลฟ์ก็แล้วกัน เธอเป็นเด็กฝึกงานอยู่ในบริษัทลูกแห่งหนึ่งของคุณ วันแรกที่เข้าทำงาน เธอเผลอทำกาแฟหกใส่เสื้อคุณ เธอทำหน้าละห้อย บอกว่าตัวเองไม่มีปัญญาจ่ายค่าเสื้อสั่งตัดด้วยมือของคุณ แต่รับรองว่าจะซักให้สะอาดหมดจด คุณคิดว่าเธอซุ่มซ่าม แต่เห็นแก่ที่เธอเป็นพนักงานใหม่จึงไม่ได้ไล่ออก”
“หลังเลิกงาน เธอมาขวางคุณอีกครั้ง บอกว่าอยากช่วยซักเสื้อให้ ไม่อย่างนั้นเธอคงรู้สึกผิดมาก แม้เธอจะยากจน แต่ก็รู้ว่าทำผิดแล้วต้องรับผิดชอบ! สำหรับคุณ เสื้อชุดนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย แต่ตอนนั้นคุณกลับรู้สึกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลว่า ท่าทางมุ่งมั่นดื้อรั้นของเธอน่ารักดี ก็เลยยื่นเสื้อให้เธอไป”