ขณะคว้าคอเสื้อของเขาไว้ อีกฝ่ายก็ออกแรงดึงไปด้านหลังอย่างแรง
มือที่เด็กหนุ่มยื่นออกไปจึงคว้าได้เพียงอากาศ ส่วนหญิงสาวฝั่งตรงข้ามฉวยโอกาสนั้นกอดกระเป๋าแน่น รีบถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้ายังไม่หายตื่นตระหนกและเว้นระยะห่างจากเขาไว้
“แม่ง ใครวะ!”
เด็กหนุ่มถูกกระชากจนเสียหลัก ร่างโงนเงน เขาหันกลับมาด้วยความอับอายปนเดือดดาล “เธอจะมายุ่งเรื่องชาวบ้านด้วยหรือไง?”
โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าคนที่กล้าคว้าคอเสื้อเขาเป็นผู้หญิงที่ดูไร้เรี่ยวแรง เขาก็ยิ่งโกรธจนแทบคลั่ง พยายามหมุนตัวกลับมาแล้วยกเท้าเตะ ตำแหน่งที่โจมตีก็ต่ำช้าอย่างยิ่ง เล็งไปที่ช่วงล่าง “นังผู้หญิงสารเลว ปล่อยนะ—”
เซิ่งซินเยว่หรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายเท้าตวัดขึ้นเกี่ยวข้อพับเข่าเด็กหนุ่ม จากนั้นก็ออกแรงผลักไปข้างหน้า
นอกจากจะสลายการโจมตีได้อย่างง่ายดายแล้ว เด็กหนุ่มที่ยืนขาเดียวอยู่ก่อนแล้ว พอถูกผลักประกอบกับแรงเหวี่ยงของรถไฟใต้ดิน ก็หงายก้นลงไปนั่งกับพื้นทันที
“เธอ เธอ—!”
ดูเหมือนเขาจะรับไม่ได้ที่ตัวเองถูกหยามต่อหน้าผู้คนมากมาย ดวงตาแดงก่ำ ใช้มือยันพื้นลุกขึ้น แล้วเหวี่ยงหมัดใส่หน้าเซิ่งซินเยว่!
“นังผู้หญิงสารเลว ไปตายซะ!”
ไม่เพียงเท่านั้น เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่า “ฮ่าวจื่อ” ยังพุ่งเข้ามาจากด้านหลังราวกับกระทิงบ้าคลั่ง เขาตัวอ้วนอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ยังพุ่งชนชายวัยผู้ใหญ่จนอีกฝ่ายล้มลงนั่งกับพื้นและตั้งสติไม่อยู่ไปพักใหญ่ ผู้คนที่มุงดูต่างใจหายวาบ เพิ่งตระหนักได้ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล จึงรีบเข้าไปห้าม “ระวัง—”