มุมปากของเธอกระตุกอยู่หลายครั้ง แอบสูดหายใจลึก ๆ หลายหนกว่าจะข่มโทสะในใจเอาไว้ได้ แล้วฝืนยิ้มจืดชืดออกมา “ใช่ คุณพูดถูก”
เซิ่งซินเยว่ยิ้มตาหยีพูดว่า “ในเมื่อคุณรู้แล้วว่าตัวเองทำผิด แบบนั้นก็ควรขอโทษเถียนเอ๋อร์หรือเปล่า?”
ถานชิงชิง “?!”
ทำไมจู่ ๆ เธอถึงต้องขอโทษอีกแล้วล่ะ!
คนอื่น ๆ ต่างก็งุนงงไปตาม ๆ กัน
เมื่อกี้คนที่ต้องขอโทษไม่ใช่เมิ่งเถียนเอ๋อร์หรอกหรือ?
ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนคนแล้วล่ะ?
【ให้ตายเถอะ ไม่ใช่สิ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? คุณหนูใหญ่ของเราหวังดีเข้ามาช่วยแท้ ๆ สุดท้ายกลับต้องขอโทษอีกเหรอ? เซิ่งซินเยว่กับเมิ่งเถียนเอ๋อร์ พวกคุณสองคนนี่มันเกินไปจริง ๆ มีหน้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง?】
【เอ่อ…พูดตามตรง ถึงตอนนี้ทุกคนจะเข้าข้างถานชิงชิง แต่ฉันว่าเธอดูเหมือนคนเสแสร้ง แถมยังให้ความรู้สึกปลอม ๆ อีกด้วย】
【คุณไม่เสแสร้ง คุณจริงใจที่สุด ตอนนี้ทำไมในอินเทอร์เน็ตถึงมีคนไม่มีสมองเยอะขนาดนี้นะ? ความใจดีกับการเสแสร้งเป็นคนดีมันคนละเรื่องกันนะ เรื่องแค่นี้เด็กประถมยังแยกออกเลยหรือเปล่า? อย่าเห็นใครใจดีก็หาว่าเขาเสแสร้งเป็นคนดีสิ】
【ไม่อยากจะพูดหรอกนะ แต่เมิ่งเถียนเอ๋อร์ถึงบางครั้งจะพูดจาไม่น่าฟัง วิธีทำอะไรของเธอก็ชวนให้คนหมั่นไส้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอเป็นคนจริงใจมาก】
【เดิมทีฉันก็เกลียดเมิ่งเถียนเอ๋อร์มาก แต่ไม่รู้ทำไมพอเทียบกับคุณหนูใหญ่ตระกูลถานคนนี้แล้ว ฉันกลับรู้สึกชอบเมิ่งเถียนเอ๋อร์ขึ้นมานิดหน่อย ประโยคหนึ่งที่เธอพูดเมื่อกี้มีเหตุผลมากนะ ถ้ารู้สึกผิดจริง ๆ แล้วทำไมต้องทำท่าร้องไห้กระซิก ๆ แบบนั้นด้วยล่ะ ก็แค่อยากใช้ความเห็นใจของทุกคนเท่านั้นเอง พวกเราเองก็เคยทำผิดกันทั้งนั้น วิธีแบบนี้ใครไม่เคยใช้บ้าง? ลองนึกว่าตัวเองเป็นคนทำดูก็เข้าใจได้ไม่ยากหรอก แต่พอเป็นคนอื่นกลับเห็นว่าน่าสงสารงั้นเหรอ?】